WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 85 



Hij meent daarin de larven eener Tineine te herkennen. Ook vermeldt hij 

 nog eenige andere gevallen , waaruit schijnt te blijken , dat somtijds in berg- 

 kristal organische overblijfsels voorkomen. iiG. 



PHYSIOLOGIE. 



Vetvorming. — Het was liebig , die aantoonde dat de meening , alsof 

 het vet der plantenetende dieren geheel zijn oorsprong ontleende aan het 

 reeds in hun plantenvoedsel aanwezige vet , onhoudbaar was , en die het ont- 

 staan van het meeste vet toeschreef aan de koolhydraten in het voedsel. 



DüMAS en BOUSSiNGAULT bestreden eerst die meening, doch werden later 

 tot haar bekeerd. Maar in 1865 en 1869 heeft voit, met pettenkofer, 

 beweerd dat vetvorming het resultaat is van de omzetting van stikstofhou- 

 dende stoffen. Zij vonden nooit vet uit zetmeel of suiker gevormd en con- 

 stateerden dat de opgelegde voorraad koolstof niet meer bedroeg dan de 

 hoeveelheid er van , die aanwezig was in het vet van het voedsel , plus dat , 

 wat kon afgeleid worden uit de omzetting van het eiwit daarin. Zij namen 

 hunne proeven op honden , doch geloofden dat hetzelfde bij de plantenetende 

 dieren 't geval moest zijn. Lawes en gilbert nu hebben ten dezen aanzien 

 gewezen op de proeven op varkens , elf jaren geleden door hen genomen , 

 welke bewijzen dat wel degelijk koolhydraten in vet worden omgezet. Een 

 nauwkeurige revisie van het groot aantal in der tijd door hen genomen proe- 

 ven op runderen , schapen en varkens , heeft hun getoond dat zij wel geen 

 afdoend bewijs voor de afleiding van het vet uit koolhydraten kunnen leveren 

 wat de herkauwende dieren betreft , maar wel wat varkens aangaat. Wanneer 

 de evenredigheid tusschen de stikstof houden de en stikstofvrije bestanddeelen 

 van het voedsel der varkens zoodanig is , als 't geschiktst is tot vetmesting , 

 dan kan ongeveer 40 proc. van het voortgebrachte vet met geene mogelijk- 

 heid worden afgeleid van het gebruikte eiwit. {The Academy^ July 14, 

 1877, pag 46). d. l. 



Vloeibaar of vast gift in rottend bloed? — V. Feltz heeft in een op- 

 stel van 30 April dezes jaars , geplaatst in de Comptes rendus , trachten te 

 betoogen dat de vergiftige eigenschappen van verrot bloed aan de cryptoga- 

 mische fermenten daarin waren te wijten. Thans komt hij daarop nader terug. 

 Hy nam 30 gram. bepaald giftig rottend bloed, voegde daarbij 100 kub. 

 centim. gedestilleerd water, en ontdeed het van zijne strembare deelen door 

 eene hitte van 80", gedurende tien minuten volgehouden. Het door eenvou- 



