88 WEtENSGrtAPPÈLiJK BIJBLAt). 



Roode kleurstof in het Chlorophyl. — De heer bougarel bevond dat, 

 toen hij perzikbladeren met ether had uitgetrokken en hij, na afgieting daar- 

 van , op de nog met ether doortrokken bladeren alkohol goot , na twee dagen 

 zich tegen den wand van het glas kristalplaatjes afzetten, die, bij doorval- 

 lend licht, schitterend rood zijn. Zij zijn onoplosbaar in alkohol, ether, pot- 

 asch , azijn-ether en zoutzuur. Zij zijn zeer oplosbaar in chloroform en benzine , 

 die zich daarmede geelrood kleuren , alsmede in zwavelkoolstof die daarmede 

 een fraaie rooskleur aanneemt. Hij heeft aan deze kleurstof den naam van 

 erythrophyl gegeven. {Buil. de la Soc. chim. de Paris, 20 Mai, 1877, 

 p. 442). HG. 



D I E K K U N D E. 



Fossiel ei van een reusachtig reptiel. — In eene laag, behoorende tot het 

 laatste gedeelte der krijtperiode , in Provence, werden door den heer matheron 

 te Marseille , onder de overblijfselen van verschillende soorten van Schildpad- 

 den en groote Sauriërs, ook fragmenten gevonden die zich, wat de gedaante 

 betreft , als brokstukken van een reusachtig groot ei vertoonen , nog merke- 

 lijk grooter dan dat van Aepyornis. Prof. geuvais heeft deze nader onder- 

 zocht en bij die gelegenheid ook de mikroskopische structuur der eischalen 

 van verschillende vogels en reptiliën aan een nader onderzoek onderworpen. 

 Hij komt door vergelijking tot het waarschijnlijke resultaat dat die stukken 

 werkelijk tot een ei hebben behoord , doch laat het in het midden of zij van 

 een schildpad of van een sauriër afkomstig zijn. Hij helt echter over tot het 

 gevoelen dat zij gelegd zijn door Hyselosaurus priscus , een Dinosauriër van 

 aanmerkelijke grootte , waarvan de overblijfsels in dezelfde laag gevonden zijn. 

 {Compt. rendiis, 22 Janvier 1877 p. 159). hg. 



Bevers in Siberië. — De bevers, die in vroeger tijd zeer talrijk in wes- 

 telijk Siberië waren, en van welke het beste bevergeil werd ingezameld, zijn 

 daar nu bijna geheel verdwenen. Toch leven zij nog aan de kleine rivier 

 Pelyin. De heer poliakoff verkreeg van een Ostyak vijf vellen van bevers, 

 die daar in het vorige jaar gedood waren. {Nature 18 Januari 1877, p. 265). 



HG. 



