DE DIEPTEN DER ZEE EN HARE BEWONERS. 



DOOK 



P. HARTITTG. 



Waarschijnlijk zijn er wel onder mijne lezers, die eene zeereis gedaan 

 hebben. Ik bedoel hier niet eene reis over onze zoogenaamde Zuiderzee , — 

 die eigenlijk geen zee is, maar niet anders dan een klein in het land 

 springend golfje, — maar de groote wereldzee, den oceaan, welke meer 

 dan twee derden der oppervlakte onzer aarde beslaat en de zich daar- 

 boven verheffende vastelanden en eilanden scheidt en tevens verbindt. 

 Wanneer zij dan, ver van alle land, bij volkomen windstilte over de 

 verschansing heen starende, hunnen blik lieten rusten op het spiegel- 

 gladde blauwe water, dan kan het niet anders of de wensch moet bij 

 hen zijn opgekomen, dat die blik dieper mocht doordringen, dat de 

 geheimvolle diepte zich daarvoor onthullen mocht en zich aan het oog 

 vertoonen als het landschap , waarover de luchtschipper drijft en hetwelk 

 deze desverkiezende nog nauwkeuriger door zijn verrekijker beschouwen 

 kan. Maar de luchtzee is bijna volkomen doorschijnend; de waterzee 

 daarentegen is dit slechts in geringe mate. Ook daar waar het zeewater 

 het helderst is , namelijk ver van de kust , waar het niet meer door 

 het fijne rotsgruis, dat de rivieren als slib medevoeren of het geweld 

 der tegen de rotsige oevers klotsende golven medesleept, verontreinigd 

 wordt, is toch zijne doorschijnendheid betrekkelijk gering en bereikt 

 1871. i 



