DE DIEPTEN DER ZEE EN HABE BEWONERS. Ó 



in de zee wordt neergelaten, totdat het den bodem bereikt, hetgeen 

 de geoefende hand, die het touw vasthoudt, dadelijk bespeurt. Daar 

 het echter tevens voor den schipper van belang kan zijn te weten , 

 welke de soort van grond is , waarboven hij zich bevindt , al ware het 

 slechts om daaruit te besluiten of het een goede ankergrond is of niet , 

 zoo is er aan het benedeneinde van het dieplood eene holte aangebracht , 

 die met vet gevuld wordt. Bij het stooten van het lood tegen den grond , 

 hechten zich eenige deelen daarvan aan het vet, en zoo ontdekt de 

 zeeman of de bodem rotsachtig of wel met zand, slib, schelpen enzv. 

 bedekt is. 



In zekeren zin zoude men het dieplood met den verrekijker kunnen 

 vergelijke. Even als deze het oog in staat stelt door te dringen tot 

 op afstanden , waar alle voorwerpen voor het ongewapend oog onzicht- 

 baar zijn, evenzoo dringt het oog met het dieplood door tot op den 

 zeebodem en brengt dit het de zich daar bevindende voorwerpen onder zijn 

 bereik , die anders geheel aan onzen blik onttrokken zouden blijven. Maar , 

 even als de verrekijker , zoo als deze voor het eerst uit de handen van 

 onzen landgenoot lippershey kwam, een nietig en zeer onvolkomen 

 werktuig was , van zeer beperkt vermogen , vergeleken met de reus- 

 achtige refractors en reflectors van onze dagen, waarmede de diepten 

 der hemelruimten gepeild worden , evenzoo is ook dit oude dieplood 

 een zeer gebrekkig werktuig, wanneer het aankomt op de looding van 

 grootere diepten, dan waaraan de gewone scheepvaart behoefte heeft. 

 Die behoefte werd eerst geboren , toen men voor omstreeks vijf en twintig 

 jaren voor het eerst het denkbeeld opperde van Amerika met Europa 

 door een telegraafkabel te verbinden en het derhalve noodzakelijk werd 

 vooraf de diepte en den aard des bodems van den Atlantischen oceaan 

 te leeren kennen, waarop de telegraafkabel rusten moest. 



Veelvuldige vroegere proefnemingen hadden geleerd, dat het gewone 

 dieplood tot het meten van zoo aanmerkelijke diepten als daar voor- 

 komen geheel ontoereikend is. In vele gevallen had men zelfs bij het 

 aanwenden van zeer lange lijnen den zeebodem niet bereikt. Men 

 sprak dan van "bodemlooze diepten", wel wetende intusschen dat dit 

 eene dichterlijke overdrijving was en dat elke zee, hoe diep ook, toch 

 haar vasten bodem moest hebben. De reden, waarom men met het 

 gewone dieplood den bodem der zee niet erkennen kon , was van tweederlei 

 aard. Wanneer een met een gewicht bezwaard touw in het water neder- 

 daalt , dan heeft dit eenen zekeren weerstand der waterdeelen , eene soort 



1* 



