DE UIEPTEN DER ZEE EN HARE BEWONERS. 13 



meters begint volslagen duisternis.' Licht nu is immers eene der voor- 

 waarden van het leven. Zijn invloed openbaart zich op meer dan eene 

 wijze , onder anderen door het voortbrengen van kleurstofien. Men denke 

 b. V. aan de platvisschen , tarbot , schol , tong , bot enzv. , die met de 

 eene zijde op den bodem liggen; die zijde is wit, terwijl daarentegen 

 de andere , die naar het licht gekeerd is , kleuren vertoont. Ook meende 

 men — hoewel ten om*echte, gelijk straks nader blijken zal, — als 

 do orgaanden regel te hebben opgemerkt , dat de dieren des te bleeker , 

 des te minder gekleurd waren, naarmate zij uit grootere diepten waren 

 opgehaald. 



In de tweede plaats neemt ook, gelijk wij reeds zagen, de warmte 

 met de diepte af. Beneden eenen zekeren graad van warmte nu is noch 

 dierlijk noch plantaardig leven meer mogelijk. 



Maar vooral werd veel gewicht gelegd op de omstandigheid, dat het 

 zeewater eene zoo gi'oote drukking uitoefent. Menschen die hooge bergen 

 beklimmen, waar de luchtdrukking geringer wordt, of die met den 

 duikerklok in het water tot op een tiental meters diepte afdalen, waar 

 de luchtdrukking verdubbeld is , ontwaren reeds de schadelijke gevolgen 

 van dit verschil in drukking, waaraan hun lichaam is blootgesteld. 

 Hoe moet het dan de dieren in de zee gaan, waar elk tiental meters 

 van toenemende diepte ook eene dampkringsdrukking aan de reeds be- 

 staande toevoegt ! Dat nog dieren op 600 meters diepte , dus bij eene 

 drukking' van een zestigtal dampkringen , leven konden , was reeds ver- 

 wonderlijk genoeg, maar dat zij aan nog grootere drukking zouden 

 kunnen weerstand bieden, scheen hoogst onwaarschijnlijk. 



Eindelijk scheen ook de behoefte, die alle dieren hebben aan adem- 

 haling , d. i. aan de uitwisseling van het door de stofwisseling gevormde 

 koolzuur voor de in de lucht of in het water bevatte zuurstof, do 

 stelling te rechtvaardigen, dat het dierlijk leven alleen tot op zekere 

 diepte mogelijk is. De zeedieren ademen namelijk de in het water op- 

 geloste zuurstof in , maar deze is toch altijd afkomstig uit den damp- 

 kring. De weg , dien de zuurstof heeft af te leggen , neemt met de diepte 

 toe, en dieren, — zoo oordeelde men niet zonder grond, — die, door 

 eene vele honderde of duizende meters dikke waterlaag , van den damp- 

 kring, de eenige bron der zuurstof, gescheiden waren, moesten den 

 stikkingsdood sterven. 



Zoo schenen derhalve theorie en ervaring volkomen in harmonie te 

 zijn, en zelfs zij, die, gelijk ehrenberg, voortgingen met to beweren 



