24 DE DIEPTEN DER ZEE EN HARE BEWONERS. 



In maaksel stemt overigens RJiizocrinus het naast overeen met Bour- 

 gueéicrinus der krytperiode, ofschoon de levende soort veel kleiner dan 

 de uitstorvene is en daarvan als het ware een dwergachtige nazaat kan 

 genoemd worden. 



Een zeer belangrijk aandeel aan de diepzee-fauna wordt genomen door 

 vele soorten van Sponsen. Het is nog niet zeer lang geleden , dat men 

 niet recht wist of die wezens tot het plantenrijk of tot het dierenrijk 

 moesten gebracht worden. Thans bestaat daaromtrent wel geen twijfel 

 meer. Zij zijn dieren, maar dieren van een zeer eenvoudig maaksel. Dit 

 sluit echter niet eene groote verscheidenheid uit. Eeeds telt men daar- 

 van honderden soorten op, waaronder er zijn, die zeer verschillen van 

 onze gewone, tot huisselijke doeleinden gebezigde sponsen. Deze zijn 

 zacht en zamendrukbaar , omdat haar skelet , — d. i. namelijk dat ge- 

 deelte hetgeen wij gewoonlijk alleen spons noemen en hetwelk overblijft , 

 na uitwassching en uitspoeling der weekere lichaamsdeelen , — uit fijne 

 hoornachtige, tot een net verbonden vezelen is samengesteld. Zeer vele 

 andere soorten van sponsen zijn daarentegen hard en stijf, omdat hun 

 skelet geheel of ten deele bestaat uit kiezel- of kalknaalden, die nog 

 allerlei verschillen in vorm aanbieden (waarvan eenige op de bijgevoegde 

 plaat , in fig. 4 , 5 , 6 en 7 zijn voorgesteld) en onderling op zeer ver- 

 schillende wijzen tot een samenhangend geheel verbonden zijn. Men 

 noemt haar daarnaar Kiezelsponsen en Kalksponsen. Bij eerstgenoem- 

 den bestaat het skelet derhalve uit kiezelzuur, d. i. dezelfde stof, die 

 als kwarts en als bergkristal in de rotsen voorkomt, waaruit ook het 

 meerendeel der zandkorrels bestaat, en die het belangrijkste bestand- 

 deel van ons glas uitmaakt. Meest zijn de kiezelnaalden zeer klein, 

 zoodat zij alleen door het mikroskoop kunnen herkend worden, maar 

 somtijds bereiken zij eene aanmerkelijke grootte , en dit juist geldt meer 

 bepaaldelijk van sommige op den bodem van diepe zeeën groeiende 

 soorten. 



Eeeds voor vele jaren had von sieboldt uit Japan spiraalsgewijs ge- 

 draaide pluimen van lange , schijnbare glasdraden medegebracht , die daar 

 te lande als sieraden werden gebruikt (Fig, 3). Zij waren uit de zee 

 afkomstig en werden door de Japansche visschers aangebracht. Het 

 duurde lang eer het aan de natuuronderzoekers gelukte uit te maken, 

 wat die bundels, als tot een touw ineengedraaide , glasachtige draden 

 eigenlijk zgn. Men vond ze gewoonlijk voor een gedeelte bekleed met 

 een uitwendige bruine laag, waarboven de korte hoofdjes van polypen 



