26 DE DIEPTEN DER ZEE EN HARE BEWONERS. 



lonema, die gevonden wordt op diepten van 750 meters, tegenover 

 Setubal , ter plaatse waar de reeds (bl. 20) vermelde haaien-visscherij 

 bestaat. Eindelijk hebben ook wyville thomson en carpenter , bij hunne 

 verschillende tochten, met het sleepnet, op een aantal punten van den 

 Atlantischen oceaan, Hyalonemen uit de diepte opgehaald, en wel van 

 dezelfde soort als de Japansche. 



Men weet derhalve thans met zekerheid niet alleen dat Hyalonema een 

 spons is , maar een spons met een tamelijk groot lichaam (Plaat, fig. 1 a — è), 

 dat gedragen wordt door een langen , dunnen steel , waarvan de as uit 

 kiezelnaalden is zamengesteld. Bedenkt men nu, dat zulk een steel uit 

 den aard der zaak zeer broos is , dan ziet men tevens dadelijk in , 

 waarom zulk een wezen alleen op groote diepte leven kan , waar eene 

 ongestoorde rust heerscht en de golfslag, die de oppervlakte van het 

 water in zoo heftige beroering kan brengen, zich volstrekt niet meer 

 gevoelen laat. 



Het is trouwens gebleken, dat behalve deze Grlasdraadspotisen , nog 

 een aantal andere Sponsen met een broos en teeder kiezelskelet op groote 

 diepten leven. Daartoe behooren de sierlijke Euplectellen en Corbitellen 

 uit de Philippijnsche en MoUuksche zeeën, de soorten Ya,n Bacii/locali/x , 

 Aphrocallistes , de fraaije Holtenia, die uit de diepten van den Atlan- 

 tischen oceaan zijn opgehaald, allen vormen die onmogelijk aan het 

 geweld eener door den wind bewogene zee zouden kunnen weerstand 

 bieden, en zich als het ware aan het gewoel der wereld onttrokken 

 hebben, om in de duistere diepte, waar meer dan kloosterlijke stilte 

 heerscht, een veilig toevluchtsoord te vinden. 



Zoo kan het derhalve niet verwonderen dat men in het bodemslib 

 van schier alle zeeën , hetwelk door het dieplood wordt opgebracht , spons- 

 naalden vindt. Maar in dat slib treft men gewoonlijk nog de over- 

 blijfsels aan van andere veel kleinere wezens: van Diatomeën, wier 

 uitwendig hulsel een dikwijls zeer sierlijk en regelmatig geteekende 

 kiezelschaal is , die nog zeer verschillende gedaanten kan hebben , maar 

 meestal, althans bij de op groote diepte voorkomende soorten, schijf- 

 vormig is (zie de plaat fig. 11); van Kadiolarien (fig. 12), welker uiterst 

 week ligehaampje gedragen en gesteund wordt door een traliewerk van 

 kiezelbalkjes, dat allerlei nog zeer uiteenloopende vormen kan hebben; 

 van Foraminiferen eindelijk, wier uit kalk of samengeklonterde zand- 

 koiTeltjes bestaande schalen niet zelden in gedaante min of meer gelij- 

 ken op de schelpen van veel hooger georganiseerde weekdieren en uit 



