DE KLEURING VAN HET "VVAÏER JN DE NOOKDELIJKE IJSZEE, 59 



pen en dan vaak als bruine strepen slijm te voorschijn komen. Het 

 schijnt, dat er eene zekere verwarming door deze kleine organismen 

 plaats heeft, zoodat zij daardoor in het ijs indringen en het ondermij- 

 nen en losmaken en het zoogenoemde '•'•rotten ice'''' veroorzaken. 



Deze gekleurde wateren der IJszee wemelen van dieren, medusen en 

 mollusken, van welke de bekende Clio horealis de voornaamste is, of- 

 schoon deze soort niet in die mate den walvisch tot voedsel strekt , 

 als men gewoonlijk aanneemt. De gekleurde zee wordt dan somtijds 

 geheel dik door de zwermen dezer dieren, en dan verheugt zich de 

 walvischvanger : want van deze dieren alleen leeft de waterreus , waarop 

 hij jacht maakt. Maar nu vond brown bij het mikroskopisch onderzoek 

 van het darmkanaal dezer dieren , dat de inhoud daarvan , met uitzonde- 

 ring van een enkel Polyzoön, geheel uit diatomeën bestond, welke 

 aan het water der poolzee die donkere kleur geven. De diatomeën vor- 

 men dus het voedsel van de pteropoden, medusen en entomostraca , 

 van welke op zijn beurt de echte walvisch leeft. 



Het is hoogst waarschijnlijk , dat deze kleine organismen , door hunne 

 ontzettende menigte, eene zekere warmte van zich afgeven, al blijft 

 deze bij enkele individuen ook voor de fijnste instrumenten onwaar- 

 neembaar. Brown toch vond den 4 Junij 1867 des avonds, op 67° 26' 

 noorderbreedte, de temperatuur van het water 32°5 Fahr. , terwijl 

 de zee ongemeen vol was van dierlijk leven. Den volgenden morgen 

 was de temperatuur der zee tot 27°,5 gedaald, hoewel de lucht de- 

 zelfde temperatuur had behouden, geen ijs in de nabijheid was en het 

 schip nagenoeg op dezelfde plaats was gebleven; maar het bleek, dat 

 het dierlijk leven uit de zee was verdwenen. 



Ook maakt brown nog de opmerking, dat deze zwermen met eb 

 un vloed gingen en kwamen. De walvischvaarders hebben waarge- 

 nomen, dat de walvisschen aan de kust meestal ten tijde van den 

 vloed gevangen worden, omdat ze dan met hun weideplaatsen aan- 

 komen. Men moet echter niet denken, dat deze kleine schepselen, 

 die tot voedsel voor den walvisch verstrekken, van plaats veran- 

 deren en dat de merkwaardige tochten van de walvisschen naar het 

 noorden en dan weder naar het westen en zuiden daaraan zouden zijn 

 toe te schrijven, dat zij daar hun levensonderhoud zoeken. Dit is het 

 geval niet. Het voedsel der walvisschen wordt overal op het gebied 

 hunner tochten gevonden, en naar alle waarschijnlijkheid gaat het dier 

 in den zomer, door een hem aangeboren instinkt om zich in de na- 



