98 DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 



üe Geldersche heuvelstreken komen min of meer overeen met die van 

 een groot deel van Noordelijk en Midden-Europa ; zij bestaan uit begroeide 

 hoogten en glooiende bouwlanden; de HoUandsche duinstreek staat op 

 zich zelf, en eene zoo sprekende tegenstelling van het onafzienbare 

 heldergroene weiland met de grauwgele zandheuvels vindt men zelden 

 ergens terug. Het karakter der Greldersche heuvels is minder sprekend, 

 maar, — ik zou zeggen, — ernstiger en eerwaardiger. — Hunne 

 breede, ver uitgestrekte en in elkander overgaande glooijingen zeggen 

 ons dat zij veel ouder zyn dan de meer steile doch onstandvastige 

 duinen. Hier staan wij op een wordenden , ginds op een reeds gevormden 

 bodem. Hier is als 't ware de jeugd, — ginds de mannelijke leeftijd. 



Ten zuiden van Lochem ligt een heuvelgroep, die geheel op zich 

 zelve staat en niet met andere heuvels van Gelderland verbonden is. 

 De verschillende gedeelten van die groep zijn onder bijzondere namen 

 bekend. Het digtst bij de stad ligt de Geeselberg, daarop volgt de 

 Langenberg, en eindelijk de Kalenberg, die bij het dorp Barchem de 

 zuidelijkste grens van de groep uitmaakt. — Sommige gedeelten van 

 de groep zijn ook als Zwiepschenberg , Hassingberg en Duivelsberg bekend. 



Talrijke voetpaden leiden ons op de heuvels, die meest met dennen 

 beplant zijn en op wier schoonste punten sierlijke hutjes van boom- 

 stammen rust aanbieden. — In de laagte en langs de hellingen zijn 

 de heuvels meest met eikenhout begroeid. De wijze , waarop hier de 

 eik alle onbebouwde streken spoedig bekleedt, doet mij veronderstellen 

 dat deze streken voorheen geheel met digte eikenwouden bedekt 

 waren, die, in de laagste streken, door elzen, hulsten en ander ge- 

 boomte waren afgewisseld. — De naam Lochem wordt door sommigen 

 afgeleid van Lo-hem, de Woudplaats. Lo toch is in Overijssel en Gel- 

 derland, gelijk Loh in Duitschland, een zeer gewone uitgang van 

 plaatsnamen, evenals "woude" en "hout" in Holland. — Zeker is het 

 dat het oude Germaansche woord "Lohe" ook vuur en verbranding be- 

 teekende en in ons lichtdaatje en ook in looijen wordt teruggevonden; 

 de werking van de looistof op' de dierenhuiden is eenigermate met eene 

 verbranding te vergelijken. Lochem is van ouds beroemd wegens zijn 

 looijerijen, en zoo zien wij een innig verband tusschen het bedrijf der 

 menschen en hunne woonstreek. 



Daarom meen ik ook dat het woord Lohe niet voor alle bosschen, 

 maar voor eikenbosschen bij voorkeur gebezigd werd, daar deze bos- 

 schen de onmisbare looistof leverden. 



