100 DE LOCHEMSCHE BEllG EN ZIJNE OMGEVING. 



hij ons verhaalt, dat de oorsprong van zijn Nederlandschen naam zich 

 in den nacht der eeuwen verliest. Ons "wilg" toch is van keltischen 

 oorsprong en luidt in het gaelisch ^'■helygen, waaraan ook het engelsch 

 ^^willow''' verwant is. Doch nog merkwaardiger is de verwantschap van 

 deze woorden met het grieksch helike , dat ook wilg beteekent. Ons 

 woord wilg stamt dus uit den tijd toen de voorouders der Kelten en 

 G-rieken nog één volk uitmaakten. 



Op de Lochemsche heuvels wordt veel grind gegraven, en over- 

 groot is het aantal steensoorten, die in groote of kleine stukken 

 langs en op de paden verstrooid liggen en door hare sierlijke kleuren 

 den wandelaar uitlokken ze te verzamelen. — In Holland ziet men 

 die steentjes slechts hier en daar op een grindweg en dan nog lang 

 niet in zulk eene groote verscheidenheid. De gladde , bleekgeel gekleurde 

 kiezelsteenen zijn het talrijkst. Wrijven wij in het donker twee zulke 

 steenen tegen elkaar, dan zien wij een zonderling phosphoriek licht en 

 ruiken een sterken phosphorgeur; soms zelfs is een witachtige damp 

 rondom de gewreven steenen zigtbaar. Van waar dit verschijnsel? 

 Hoe komt die lichtende stof in den dooden steen? Of is er niets dood 

 in de natuur? De mineralogie en geologie moeten ons daarop ant- 

 woorden. Zij zijn niet minder aantrekkelijke wetenschappen dan de 

 botanie; zij leeren ons, als 't ware door een verschillende taal, dezelfde 

 gedachte, die ook het rijk der planten bezielt. Wie weet hoe menig 

 leerzaam kind, bij het steentjes verzamelen op een grindheuvel, een 

 indruk ontvangen kan, diep genoeg om het later te doen opwassen tot 

 oen beroemd geoloog. 



Te vergeefs zoeken wij onder al die bonte steenen naar de van ouds 

 bekende Lochemsche diamanten , stukjes zeer doorschijnend kwarts , 

 waaruit men fraaije op bergkristal gelijkende steenen kan doen slijpen. 

 Slechts nu en dan komen deze steenen bij het grindgraven voor 

 den dag en zijn dus betrekkelijk zeldzaam, hoewel, naar men zegt, 

 onder koning lodewijk, zekere burgemeester van Lochem een rok be- 

 zat, waarvan al de knoopen Lochemsche diamanten waren. 



Hier en daar ziet men diepe kuilen, leemgroeven, die echter te wei- 

 nig schijnen op te leveren om steenbakkeryen te voorzien. Omstreeks 

 het midden van de groep , aan de helling van den zoogenoemden Zwiep- 

 schen berg ligt een vrij diepe en wijde kuil , half tusschen het geboomte 

 verscholen , in de gansche buurt als de Witte- Wijvenkuil bekend en 

 die eenmaal onzen dichter staring de stof heeft gegeven tot een sprookje 



