104 DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 



men overal hulsten en jeneverstruiken, die zicli daar uit zichzelve ver- 

 menigvuldigen. Aan de randen der slooten groeit in groote menigte de 

 wegedoorn (Rkamnus Franguld) met zijn kleine, vrolijk bont gekleurde 

 vruclitjes , onze welbekende elfrank (hier waterholt) en witte winde (in 

 Gelderland draai) , het Thalictrum jlavum met zijn lichtgele bloemkwastjes 

 en een blaauwe aster {Aster Novi Belgii) , die tot de uit Amerika hier 

 genaturaliseerde planten behoort. Op de vochtigste plaatsen ziet men 

 overal een sierlijke hooge biesachtige plant met hooge stengels , lange , 

 breede, scherp en fijn gezaagde bladen en breede uitgespreide bloem- 

 trossen. Dit is de galigaan {Cladium Mariscus), die naauw aan de groote 

 biezen is verwant en in de HoUandsche bosschen niet gevonden wordt, 

 en die ik in de duinen slechts in enkele vochtige afgelegene pannen aan- 

 trof. Den naam galigaan of liever wilde galigaan heeft deze plant ze- 

 ker omstreeks drie eeuwen geleden ontvangen, toen de wortel wel eens 

 als geneesmiddel gebezigd werd ter vervanging van den echten galigaan 

 of Galanga-wortel uit Oost-Indië. De galigaan heeft met zijn breed ge- 

 bogen, sierlijk overhangende bladen en groote bruine bloemtrossen een 

 edelen vorm en mag hier wel de koning der biezen genoemd worden. 



Nevens den galigaan en niet minder talryk ziet men in deze bos- 

 schen een schralen vorm van de Foa nemoralis. Zijn bladen zijn breed , 

 lintvormig, de bloemen zijn onvruchtbaar en staan in schrale aartjes. 

 De plant gelijkt veel op de wilde gierst, die zoo talrijk is in het 

 Haagsche Bosch , doch deze, met hare lange , bogtig overhangende plui- 

 men, is sierlijker. Beiden zijn boschgrassen en dragen het gewone ken- 

 merk van de planten, die onder de schaduw van andere gewassen zijn 

 opgegroeid. Schraal en shaachtend gelijken ze de idealistische karakters 

 onder de menschen. 



De wegedoorn met zijn groene, daarna roode en eindelyk zwarte 

 besjes is hier zeer talrijk; deze plant behoort meer in de oostelijke, 

 diluviale streken van ons land te huis dan op de westelijke aangeslibde 

 gronden. Zelfs op de duinen is zij zeldzaam. Alleen onder Castricum, 

 Heemskerk en bij Velsen vond ik ze hier en daar in de duinvlakten. 

 Deze heester is om de heilzame werking van zijn bast nog heden in de 

 geneeskunde gewaardeerd. In sommige streken van Drenthe heet hij 

 Sporkenhout : van waar die naam ? — Met den oorsprong diens naams 

 is een merkwaardig, hoewel nog duister gedeelte onzer oude geschie- 

 denis verbonden. Het Sporkelfeest was een der hoofdfeesten van onze 

 voor-christelijke voorv^aderen. Het werd gevierd in het voorjaar, in do 



