DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 105 



maand Februari], die daarom nog Sprokkelmaand (oudtijds Sporkelmaand, 

 nog ouder Sporkelle) heet. Het werd hoogstwaarschijnlijk met het aan- 

 steken van groote vuren gevierd , waartoe hout van heinde en ver ver- 

 zameld werd. Overal waar de wegedoorn veel voorkwam , was dus het 

 ontstaan van den naam Sporkenhout natuurlijk. Een andere herinnering 

 aan dit feest geeft ons nog het Engelsche ^'sparJde'\ hetwelk zoo eigen- 

 aardig het licht van een knetterend takkebosvuur voorstelt. Welk een 

 innig gevoel voor de natuur moeten zij gehad hebben, die het eerst 

 hare verschijnselen in woorden weergaven ? — Het eerst ? — Is er dan een 

 tijd geweest dat de menschen niet spraken, en de taal even als later 

 het schrift eerst het geheimzinnig voorregt geweest der meer begaaf- 

 den , een voorregt waardoor zij de anderen gemakkelijk konden beheer- 

 schen? De natuur heeft zeker op die vraag een antwoord gereed, maar 

 onze organen zijn nog niet fijn genoeg om dat antwoord te verstaan. 

 Zeer vroeg in het voorjaar bloeit hier en daar in de bosschen een groote 

 gele trompetachtige bloem. Zij heet tijdeloos o± wilde narcis, doch werd 

 oudtijds ook Sporkelbloem en Sporkelle genoemd. Zij schijnt vroeger in 

 de Nederlandsche bosschen algemeen te zijn geweest. Ongetwijfeld vier- 

 den onze voorvaderen met het Sporkelfeest den terugkeer van hel/ 

 gunstige jaargetijde, en werden de sporkelvuren gebrand ter eere van 

 dat geweldige, alles doordringende vuur, dat men als het levenwekkend 

 beginsel der wereld in de zon en alle lichtende verschijnselen vereerde. 

 De fL-iesche naam "/SeZ/e" voor de maand Februarij toont verwantschap 

 tot het angelsaksisch "seZ/a/i" offeren en wijst dus ook op een overoud 

 godsdienstig feest. Het latijn ^^/Spurcalia'" is, volgens geimm , in de mid- 

 deleeuwen uit het germaansche woord gevormd. De arme kinderen we- 

 ten niet, als zij voor moeders soberen haard gaan sprokkelen, wat een 

 rijkdom van beelden uit het verre voorleden dat eene woord kan op- 

 roepen. 



Wg wandelen door een eikenbosch, waarin talrijke hooge adelaars- 

 varens (Pteris aqv.iUna) de plaats van onderhout vervullen. Hunne wor- 

 telstokken kniipen ver door den grond; hunne dikwijls manshooge 

 stengels rijzen sierlijk omhoog, en de zeer breede, fijn verdeelde bladen 

 omringen de stammen der eiken met een betooverend zachtgroen waas. 

 Hier is een park der natuur, want de menschen hebben deze varens 

 hiej niet geplant, een park, voor mij honderdmaal schooner dan de 

 evenwijdige, geharkte en door regelmatig evenver van elkaar geplante 

 boomen omzoomde lanen, waarin onze stedelingen zich verlustigen. 



