DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 107 



wij hier daarentegen te vergeefs de gele Oenothera, de donkerblaauwe 

 slangenkop {Echium vulgare) en de vuurroode Popaver diibium zoeken, 

 die de Heemsteder en Bennebroeker duinen versieren. — De planten- 

 groei der veenachtige waterplassen hier is rijker dan die in Haarlems 

 omstreken. Behalve de planten, die daar in de slooten en plassen ge- 

 vonden worden, groeijen hier nog het waterdrieblad {MenyantJi.es tri- 

 foliata) kennelijk aan zijn breede , sappige , drietallige bladen en witachtige 

 behaarde bloemen , het Comarum (bij Lochem wilgenblad) , met dof- 

 roode bloemen en de Scirpus Jluitans , een biesachtig plantje, welks 

 bladbundeltjes aan lange uitloopers in het water drijven. Deze zijn in 

 geheel Kennemerland zeer zeldzaam, de beide laatsten door mij in het 

 geheel niet gevonden. 



Meer overeenkomst met een Hollandsch moeras vond ik in een der 

 moerassen, die niet ver van de genoemde zandhoogten, tusschen het 

 geboomte verscholen liggen , en dat , naar ik meen , het Eamgoor ge- 

 noemd wordt. — Dit moeras was met regte slooten doorsneden en de 

 daaruit gekomen grond tot dijkjes opgehoogd, die met een rijk bloe- 

 menkleed waren bedekt. Het violet van de partyke {Lythrum Salicaria), 

 in Gelderland IJzerhard genoemd , was de grondtoon , met allerlei 

 tinten van geel en wit doormengd. — De Veronica scutellata met 

 hare hartvormige vrachtjes en het moeras-kruiskruid (Senecio paludosus) 

 met hooge stengels, lange scherpgetande bladen en gele bloemhoofdjes, 

 vond ik in de HoUandsche duinpiassen nimmer. Daarentegen groeijen 

 de watermunt (Mentha aquatica) , bij Lochem polei of plei genoemd , 

 het boelkenskruid {Eupatorium cannabinum) , de gele lisch of pinkster- 

 bloem {Iris Fseudaco7'us) , de moeras-spiraea , het vergeet-mij-nietje zoo- 

 wel hier als daar in groote menigte. — Niet ver van dit moeras, vond 

 ik een sloot, ter wederzijde door hooge struiken overschaduwd en wier 

 oppervlakte letterlijk bedekt was met het sierlijke blaaskruid {Utricu- 

 laria vidgaris) , met zijn talrijke in het water uitgespreide blaasdragende 

 vezeltjes en hooge, fraai geel bloeijende stengels. Deze plant is alleen 

 aan het oostelijk gedeelte des lands eigen en groeit liefst op de een- 

 zaamste plaatsen. 



Meer naar Borkulo wordt het bosch schraler, en voorbij het oude 

 en vervallen kasteel de Nettelhorst beginnen groote heidevlakten , die 

 ter, wederzijde van den weg digt met gagel bezet zijn. De gagel {Myrica 

 Galé), hier veelal post en porsse genoemd, is gewoonlijk als onkruid 

 veracht , en toch ken ik in ons land weinig struiken , die zulk een 



