110 DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 



en Rozendaal bij Arnhem herinnert. Digt bij het kasteel ligt een oud 

 en digt begroeid bosch , waarin onder hooge beuken , eiken , sparren 

 en eschdoorns de oude voorvaderlijke hulst in groote menigte in het 

 wild is opgeslagen; nevens hem groeijen de wegedoorn, de lijsterbes, 

 de jeneverbes, de vogelkers, vooral ook de els en de hondsroos, en op 

 het donzige mos zien wij overal de fraaije witte klaverzuring {Oxalis 

 acetosella) , in de Arnhemsche bosschen zoo wel bekend , doch die in de 

 Lochemsche omstreken zeldzaam is. Dit bosch is niet uitgestrekt en 

 ook niet geheel oorspronkelijk te noemen, want ik vond er ook uit- 

 heemsche sierheesters , — maar het is een heerlijk bosch — omdat de 

 mensch daarin niet of zeer weinig zijn vernielenden invloed doet gelden. 

 De paden zijn groen bemost, veel aanlokkender dan geharkte lanen, 

 de boomen staan niet in regelmatige reeksen en geestverstompende 

 evenwijdigheid. Hier is de natuur niet door den mensch geplaagd en 

 heeft hem dankbaar beloond. 



Van Ruurlo naar de Lochemsche heuvels leidt een lange regte weg 

 tusschen eenzame , hier en daar met dennen beplante heidevelden. Zulk 

 een weg bevredigt ons evenmin als de regte straatwegen in de Noord- 

 Hollandsche polders; — daar evenwel heeft men het bezwaar van vele 

 woningen te moeten voorbijgaan en nu en dan door nijdige boeren- 

 bonden aangevallen te worden. 



Ontmoetingen met honden heb ik steeds beschouwd als een der grootste 

 onaangenaamheden aan het botaniseren verbonden; — en ik begrijp 

 niet hoe velen zich dit bezwaar niet zeer aantrekken. Bedenkt men 

 wel genoeg, dat de beet van den kleinsten, ook niet dollen hond, 

 hoogst gevaarlijk is , dat dè hydrophobie de jammerlijkste , ontzettendste 

 ziekte is , die er op aarde bestaat , — en is het dan niet onverdrage- 

 lijk, te moeten dulden dat de boeren zonder noodzaak hunne meest 

 zeer nijdige honden over hun erf en langs den weg over dag laten 

 losloopen, om den rustigen voorbijganger te kwellen? Vooral in Noord- 

 Holland is dit ongerief zeer groot , en de boeren zijn nog ironisch genoeg 

 om op hunne hekken te zetten : "wacht u voor den hond". Maar hoe 

 zich te wachten als de hond buiten het hek loopt , of als men op de 

 boerderij wezen moet? 



Men beweere niet dat de hond noodig is voor onze veiligheid. Dit 

 zou eene beleediging zijn van de regering , wier voornaamste roeping het i s 

 voor onze veiligheid te zorgen, en wie wij daarvoor gaarne onze gel- 

 delijke bijdragen in den vorm van belasting afstaan. Eerst als de rege- 



