114 DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 



model : — de geest van liet Zuiden ; staeing was de zoon van het Noor- 

 den; de een zacht en zoetvloeijend als de fontein van het nimfenwoud, 

 de andere schokkend, voortschietend als de Noorweegsche bergstroom. 

 De eeuw der dichters is voorbij. Noch staring, noch van lennep, 

 noch zelfs magtiger genieën worden meer gehoord. Eenzaam aan den 

 weg treurde een distel met witte bloemen , en ik dacht aan ossian : 



Daar staat op de rotsen de distel 

 En schudt den baard in den wind. 

 Moede laat hij zijn hoofd zinlcen; — 

 Waarom wekt gij mij , lenteluchtjes ? 

 Zoo schijnt de bloem te vragen. 

 Haast komt de tijd van verwelken , 

 Na den storm, die de bladen verstrooit. 

 Morgen zal de wandelaar komen, 

 Die mij in mijn heerlijkheid zag 



— zal komen. 

 Zoeken zal hij mij in het veld, 

 Maar vinden zal hij mij niet ! 



Heeft soms de keltische bard het lot der poëzie voorspeld? Heeft de 

 koude adem der wetenschap die lentebloem der menschheid voor altijd 

 vernield? Het schijnt zoo... Maar toch, — het schijnt mij ook dat uit 

 de wetenschap — de ware wetenschap — zich ten laatste een nieuwe 

 poëzie zal ontwikkelen, rijker en edeler dan die welke met de goden 

 van Griekenland en de helden van Scandinavië is heengegaan, doch 

 eene poëzie, slechts weggelegd voor hem, die de wetenschap om haar 

 zelfs wil beoefend heeft , en die haar niet heeft ondergeschikt gemaakt 

 aan nietige, kleingeestige bedoelingen. Ik ben overtuigd dat de mensch 

 reeds veel meer zou weten dan thans , als hij die meerdere wetenschap 

 slechts waardig was. 



Digt bij den Wildenborch ligt een bosch , dat , hoewel niet uitge- 

 strekt, door oorspronkelijke woestheid alle bosschen in deze streken 

 overtreft , — een bosch , waarin 's menschen hand nagenoeg niet zigt- 

 baar was. Tusschen rozen en kamperfoelie door drong ik daar binnen 

 en verlustigde mij in een droom van het verleden , toen ons land overal 

 met zulke bosschen was bedekt. — Dikke eikenstammen staan scheef 

 en schots door elkaar, afgewisseld door slanke lijsterbessen, grillige ra- 

 telpopels en zilverwitte berken. De wegedoorn en de jeneverstruik vor- 

 men overal liet onderhout; zware stompen en omgevallen stammen 



