DE LüGHEMSCHE BEUG EN ZIJNE OMGEVING. 117 



DE CANDOLLE, veel gi'ooter , dan die van het chemische zamenstcl der 

 gronden. Bij Diepenheim ziet men ontzaggelijke steenblokken , die 

 een hunebed tot eer zouden zijn; een bewijs van de aanwezigheid van 

 het zoogenoemd Scandinavisch diluvium: — Noordsche steenen engruis, 

 in den ijstijd hier nedergelegd. — Wanneer wij al de verhuizingen van 

 den inboedel der aarde aandachtig nagaan, zien wij geen oogenblik 

 rust ; alles is in beweging , planten , dieren , menschen , alles woelt 

 rusteloos dooreen ; zelfs het vasteland gaat onophoudelijk op en neer 

 in de wereldzee — nu hier, dan daar. — Waarom? — Dikwijls zou 

 men geneigd zijn te zeggen : Le jeu ne vaut ^jcis la chandelle ! Gelukkig 

 als het innig en verheven genot van de schoonheden der natuur ons 

 voor doodsche onverschilligheid en levenszatheid bewaart en ons tel- 

 kens een edeler en schooner wereld, een edeler en schooner leven voor- 

 spiegelt, dat werkelijk en waarachtig bestaat en geen ijdel droombeeld 

 is. Het was een onjuist gekozen beeld van zekeren dichter, om het 

 Excelsior te laten bevriezen op een huiverigen , verlaten bergtop : dit 

 is het Excelsior' eener onbestemde verbeelding. Maar de geest die voedsel 

 zoekt in het schoone der natuur, voor dien is Excelsior de gedurige 

 overgang in een telkens heerlijker, telkens verkwikkender paradijs. 



Algemeen in de Markelosche heiden is het borstelgras {Nardus stricta) , 

 kenbaar aan zijn vele zaamgegroeide biesachtige stengels en lange schrale , 

 naar een kant bloeijende aren. Dit gras groeit in schrale zandstreken 

 en heiden, en ook op sommige onzer noordelijke eilanden. Op de dui- 

 nen van het vasteland van Holland vond ik het echter nooit; ik houd 

 het er voor dat het voor zijn groei, even als de heide, een vasten 

 ondergrond noodig heeft, dien de laatstgenoemde duinen het niet kun- 

 nen aanbieden , en dat het dus , evenals het blaauwe klokje , de heide , 

 de boschbes, de hulst en de gagel, wel op min of meer diluviale, doch 

 zelden of niet op alluviale gronden in het wild wordt aangetroffen. — 

 Een ander, zeer merkwaardig gras, dat ik bij Markelo vond, is het 

 Anthoxanthum Puelii, een nieuwe aankom eling uit zuidelijker streken , 

 tot hetzelfde geslacht behoorende als het welbekende reukgras onzer 

 weiden (A. odoratum), dat aan het hooi zulk een aangenaam aromati- 

 schen geur verleent. Het vaderland van het ^. P«e/«V is zuidelijk Europa, 

 Frankrijk, Spanje, Italië en ook noordelijk Afrika. Sedert eenige jaren 

 eohter verspreidt het zich over noordelijker streken; in 1869 werd het 

 in groote hoeveelheid in België en Hannover aangetroffen, in 1870 

 voor het eerst in ons land, bij Almelo en Delden. Ik was dus niet wei- 



