J)E LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 119 



gelijk wij. Evengoed als een nietige grassoort onze velden kan o ver- 

 stroomen, evenzoo staan wy bloot aan overstrooming van een indrin- 

 gend menschenvolk. Hopen wij , dat in dit geval Nederland zijn Makius 

 vinde, en dat ons kleine land andermaal aan Europa het voorbeeld 

 geve in den strijd tegen vreemde tirannie. 



Toen ik zoo in de stille natuur ronddwaalde en op een zomerschen 

 avond de bloemen der heide bewonderde, kon ik mij niet voorstellen, 

 dat niet zoo heel ver van hier, menschen elkander als wilde dieren 

 aanvielen en verminkten; de gedachte daaraan was naauwelijks door 

 het schoon der omringende natuur te verdrijven, en ik kon mij voor- 

 stellen hoe BERNAEDiN DE ST. PIERRE eeus heeft kunnen uitroepen: 

 "L'histoire de la nature n'offre que des bienfaits, et celle de l'homme 

 que brigandage et fureur." 



Evenals in de duinen verschillende streken dikwijls door bijzondere 

 planten gekenmerkt zijn, zonder dat men voor hare aanwezigheid hier 

 en niet elders reden kan geven , evenzoo is het ook met de heide. 

 Reeds in den betrekkelijk kleinen kring van weinige mijlen rondom 

 Lochem kan men dit zeer goed waarnemen. 



Het bloemenrijkste gedeelte dier heidevelden is zeker de vlakte, die 

 zich ten oosten van het bosch van Ampsen naar den kant van Over- 

 ijssel uitstrekt. Deze vlakte is gekenmerkt door de schitterend goudgele 

 wederik {Lysimachia vulgaris) , de Carex Oederi, het kleinste onzer in- 

 landsche rietgrassen, maar vooral door de Hypericum Blodes, een klein 

 zachtbehaard plantje met vriendelijke gele bloempjes , doch te onschuldig 

 en te nederig om van het landvolk een naam te ontvangen. Het groeit 

 hier op de laagste plaatsen in groot aantal, doch elders rondom Lochem 

 vond ik het in de heide niet. Ook de zonnedauw en de blaauwe gen- 

 tiaan groeiden hier welig, doch het anders in deze streken veel voor- 

 komende valkruid zag ik hier niet. 



Verkwikkend was de intrede uit de in de zonnehitte gloeijende heide 

 in het eerwaardige bosch van Ampsen, een der oudste en uitgestrektste 

 goederen in Lochems omstreken. Het kasteel met zijn breed voorplein 

 draagt het karakter van de 17c eeuw; zijn stichting moet reeds van 

 de elfde eeuw dagteekenen. — Aan de overzijde van het huis ligt het 

 statigste en oudste gedeelte van het bosch, met breedc vijvers en 

 zware boomen. Het herinnerde mij het Haagsche Bosch, doch was 

 wilder en dus schilderachtiger. Hier en daar zag ik zware exemplaren 

 van vreemd houtgewas , den Weymouth-den {Piims Strobm) , en den 



