DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 121 



blazen glimmende, lichtgroene over elkander liggende blaadjes, is zoowel 

 hier als ginds zeer algemeen. 



Ook de varens zijn hier talrijk , vooral de adelaarsvaren , de 

 grachtvaren {Blechnum Spicant) met smalle, slechts eenmaal verdeelde 

 bladveeren, nog nimmer in Kennemerland door mij gevonden, de bosch- 

 varen {Polysticlmm Filix mas) en het varenwijf ke, maar bovenal de 

 hooge pluimvaren {Osmunda regalis) , die door zijn hoogen groei, tame- 

 lijk groote bladverdeelingen en afzonderlijken vruchtsteel zeer in het 

 oog loopt. Deze vruchtsteel steekt als een bruine ineengeschrompelde 

 bloemtros boven de breede bladveeren uit en nadert daardoor eenig- 

 zins tot de zigtbaar bloeijende planten, terwijl bij de eerstgenoemde 

 varens de vruchthoopjes aan de onderzijde der bladen zitten. De naam 

 Osmunda is een van de vele gelatiniseerde germaansche en keltische 

 woorden, die het bewijs leveren dat de invloed van de Romeinen op 

 de Germaansche volken niet zoo groot is als men vroeger vermoedde, 

 ja dat welligt de wederkeerige invloed van het Noorden en het Zuiden 

 vrij gelijk is geweest. Osmunda is afgeleid van Osmundur , een bijnaam 

 van den noordschen dondergod; de plant schijnt een bijzondere eer te 

 hebben genoten, waarschijnlijk als genees- of toovermiddel. Merkwaar- 

 diger nog is de afleiding van het latijnsche Papaver , van het keltisch 

 en nog echt nederlandsch pap. Onze voorvaderen deden (ook niet dom) 

 in de pap voor de kleine kinderen papaverzaad , om ze in slaap te 

 brengen. Talrijke voorbeelden zou ik kunnen opnoemen van latijnsche 

 woorden, die van keltische en germaansche zyn afgeleid, vooral plan- 

 tennamen : Valeriana van Baldrioii , het kruid van Baldr , den zonnegod, 

 Eglanteria van Eghelen tere , den stekeligen boom, Festuca van 't Keltische 

 fest, voeden, Beccabunga van beekpunge, Prunella van Bruinelle , Pyrws 

 (peer) van 't Keltisch peren. Wie zou oppervlakkig twijfelen aan het latijn- 

 sche of ten minste zuidelijke karaktervan den vrouwennaam Genoveva? En 

 toch is deze afgeleid van een germaanschen plantennaam. Genofeifa 

 beteekent zooveel als een pijl , die links gevederd is ; de plant , die dezen 

 naam droeg, was hoogstwaarschijnlijk het vennepluis {Erioj)horuin) met 

 zijn bevallig lang, zilverwit, naar eene zijde overhangend bloempluis. 

 Hiermede stemt ook overeen de overoude sage van Genoveva met haar 

 weelderigen haardosch. 



Het geven van bloemennamen aan vrouwen pleit voor een dichterlijk , 

 voor schoonheidsgevoel vatbaar karakter. Wij vinden het bij de wilde 

 en half wilde volken zeer algemeen, in Europa nog het meest bij de 



