122 DE LOCHEMSCHE BERG EN ZIJNE OMGEVING. 



Slavische volken, vooral de Serviërs en Albanezen. In ons land is het 

 zeldzaam ; doch in onze oudste vrouwen-namen schuilen er zeker eenige 

 die van bloemen zijn afgeleid. Die namen geraken echter , door de mode 

 van vreemde namen van griekschen , latijnschen en semitischen oorsprong , 

 meer en meer in onbruik. 



Onze voorvaderen hadden meer oorspronkelijk gevoel voor de natuur 

 dan wij. Hun maatschappelijk en huiselijk leven was door en door ver- 

 bonden aan de omringende natuur. Wij hebben de natuur leeren be- 

 heerschen en haar tot onze gehoorzame dienares gemaakt, — en toch, 

 hoe diep vernederd, hoe ook door ons onder het juk gebragt — toch 

 heeft zij hare magt over ons niet geheel verloren. De grazige, bloe- 

 menrijke , zonnige vlakte , de dampige zonnestraal in het donkere woud , 

 de besneeuwde struiken, bloedrood schitterend in de morgenzon, dat 

 alles wekt gedachten in ons aan een tijd, een wereld, een leven, wij 

 weten niet van waar en~van wanneer: zijn dat ook soms stemmen van 

 het kinderlijke voorgeslacht, die in ons spreken? 



Er is voorzeker geen boom, die bij de Germaansche volken grooter 

 eer genoten heeft dan de eik. De eik was voor de Kelten en Germanen, 

 wat de esch was voor de Scandinaviërs , het beeld der Opperste Magt. 

 In de taal der Angelsaksers , die tot de ontwikkeldste Germaansche stam- 

 men behoorden , zijn de namen van den eik met die van kracht , wasdom , 

 duurzaamheid , jeugd , zeer overeenstemmend. In die taal beteekent ac , aec 

 eik , eacen (spr. eaken) geweldig , êce (spr. eke) eeuwig, eacan , groot worden. 



Het gebied van onzen eik (Quercus pedunculata ehrh.), den prachtigsten 

 van alle eiken, maakt hem tot een echt Germaanschen boom. Het 

 vormt een ellips, waarvan de lengte-as loopt van Ierland tot den Kau- 

 kasus, de breedte-as ongeveer van Stokholm tot Napels. In het zuide- 

 lijkst gedeelte van Europa wordt hij schaarscher en meer door andere 

 eiksoorten vervangen. Op den Himalaya groeit hij niet; in het Sans- 

 kriet schynt hij geen naam te bezitten; het grieksch drys, overeen- 

 stemmend met het Sanskriet druma (boom) of daru (hout) en dat wij 

 in het gothisch triu en het engelsch tree terugvinden , beteekent in beginsel 

 "boom." Met het latijn Quercus, waarschijnlijk afgeleid van het ger- 

 maansch Wereheih, hulst, is een andere, altijd groene eik (Q. llex) 

 ongetwijfeld bedoeld geweest. Het latijnsche Rohur (kracht, sterkte) 

 ook aan den eik gegeven, toont, dat hij ook in noordelijk Italië in 

 zijn waarde gekend was. Maar nergens is hij zoo hoog geëerd geweest 

 als bg onze voorvaderen. 



