DE STRALENDE WARMTE EN HARE BETEEKENIS VOOR DE AARDE. 139 



is , dat het roode glas alle stralen behalve de roode opslorpt. Nu gaan er 

 echter door het eerste glas nog eenige kleuren, in de buurt van het 

 rood gelegen, die echter alle door het tweede glas worden opge- 

 slorpt, waardoor dit dan een zuiverder rood doorlaat. Indien 

 men een bundel warmtestralen door twee verschillende diathermane 

 stoffen laat heen gaan, dan zullen deze op de warmtestralen een ge- 

 lijken invloed uitoefenen als twee verschillend gekleurde glazen op een 

 lichtstraal. Masson en jamin hebben dit door eenige belangrijke proeven 

 bewezen. Wanneer men een plaat steenzout met roet bedekt, dan ver- 

 krijgt dit de eigenschap van alleen donkere warmtestralen door te laten. 

 Laat men er donkere stralen op invallen en plaatst men hierachter 

 een plaatje aluin, dan zal er geen warmtestraal door heengaan en de 

 naald van den galvanometer onbewegelijk blijven staan, omdat aluin 

 de donkere warmtestralen uitdooft. 



Zoo hebben dan de stoffen, even als voor het licht , ook voor de stralende 

 warmte kleuren. Sommige laten eene bepaalde soort warmte door, an- 

 dere weder eene andere. Men noemt deze eigenschap daarom thermo- 

 chrose. Glas en aluin zijn diathermaan voor lichtende, thermochroïsch 

 voor donkere warmte. Steenzout daarentegen is diathermaan en ather- 

 mochroïsch. Van de warmtestralen beneden 100 " slorpt echter steenzout 

 ook iets op, zoo als door de la provgstaye en desains bewezen is. 



De bovenvermelde verschijnsels geven recht tot gewichtige gevolg- 

 trekkingen. 



Wij hebben gezien , dat er een oneindig aantal soorten van stralende 

 warmten zijn, die alle eene verschillende breekbaarheid bezitten. Terwijl 

 zij in den zonnestraal tot een geheel vereenigd zijn, scheiden zij zich na door- 

 gang door een prisma in een warmte-spectrum, Tegelyker tijd zijn er ook 

 een aantal lichtende stralen van verschillende breekbaarheid en kleur, 

 die dezelfde eigenschap bezitten. Er zijn warmtestralen zonder licht , de 

 minst breekbare , maar er zijn ook lichtstralen zonder warmte , want in de 

 violette wijst de thermomultiplicator nauwelijks warmte aan. Van het 

 eene einde van het spectrum naar het andere nemen licht en warmte niet 

 gelijkmatig af. Terwijl het licht van het rood tot het geel toeneemt en van 

 hier tot het violet weder afneemt , wordt de warmte van het rood tot 

 het violet steeds minder. 



In de laatste jaren zijn nog eenige belangrijke eigenschappen van de 

 stralende warmte bewezen. Niet alleen, dat bij de terugkaatsing en 

 breking de stralende warmte aan dezelfde wetten onderworpen is als het 



