140 DE STRALENDE WARMTE EN HARE BETEEKENIS VOOR DE AARDE. 



licht, maar ook de interferentie der warmtestralen is door fizeatj en 

 FoucAULT bewezen. Even als onder bepaalde omstandigheden de licht- 

 stralen zoodanigen invloed op elkander uitoefenen, dat zij elkander 

 vernietigen en er duisternis ontstaat, zoo kan er, wanneer twee 

 warmtestralen op elkander inwerken, vermindering der warmte ont- 

 staan. Ook de polarisatie der warmtestralen, waarbij zij het vermogen 

 verkrijgen om slechts in ééne richting te worden teruggekaatst , is door 

 powEL , NOBiLi en MELLONi bewezen , en eindelyk hebben de la provostaye 

 en DESAiNS ons geleerd, dat, evenals een lichtstraal , die door kalkspaath 

 heengaat, eene dubbele breking ondergaat, zoo ook de warmtestralen 

 bij hunnen doorgang door deze stof in twee stralen ontleed worden. 

 Al deze verschijnsels brengen ons tot de belangrijke hypothese: dat 

 licht en warmte hetzelfde zijn. Vanwaar echter dan het verschijnsel, 

 dat wij buiten het rood geen licht, maar alleen warmte waarnemen? 

 De reden is deze : dat , om door ons als licht te worden waargenomen , 

 de trillingen van den aether, waardoor het golfsgewijze wordt voort- 

 geplant , niet alleen eene zekere intensiteit , maar ook eene zekere snel- 

 heid moeten bezitten. De roode stralen bezitten de geringste snelheid, 

 die , welke verder in het spectrum gelegen zijn , eene grootere. De reden , 

 waarom wij de stralen buiten het rood niet als licht meer waarnemen , 

 maar slechts als warmte, is, dat zij hiertoe eene te geringe snelheid 

 bezitten; terwijl te dien opzichte alle verschijnsels verklaard worden, 

 wanneer men deze hypothese vasthoudt : de warmtestralen worden door 

 de vloeistoffen van het oog opgeslorpt , voordat zij het netvlies bereiken. 



Wij hebben er ons van overtuigd , dat de warmtestralen kunnen ge- 

 broken worden ; wij willen nu ook hunne terugkaatsing op ondoorschij- 

 nende lichamen , met eene meerder of minder gladde oppervlakte na- 

 der beschouwen. 



Treft een warmtestraal onder een zekeren hoek het scheidingsvlak van 

 twee oppervlakten, dan wordt hij in het algemeen in twee stralen ver- 

 deeld; de een dringt door de middenstof heen, de andere wordt terug- 

 gekaatst. De teruggekaatste straal ligt daarbij in hetzelfde vlak, lood- 

 recht op de oppervlakte, als de invallende, en de hoek, dien de terug- 

 gekaatste straal met de loodlijn maakt, is gelijk aan dien, welken de 

 invallende straal er mede maakt. 



Vallen evenwijdige warmtestralen op een bolvormigen hollen spie- 

 gel van metaal , dan worden zij in een punt vereenigd , het brandpunt. 



Daar het moeielijk is, zich evenwijdige warmtestralen te verschaf- 



