DE STRALENDE WARMTE EN HARE BETEEKENIS VOOR DE AARDE. 143 



ZOO gaat het voort, totdat de dikte van de vernislaag 0,025 mm. be- 

 draagt. Van deze dikte af heeft een grooter aantal vernislagen geen 

 invloed meer. Melloni en knoblauch vonden dit feit bevestigd. Het 

 bewijst, dat de stralende warmte van eene zekere diepte onder de op- 

 pervlakte uitgaat , zooals fourier had aangenomen. Wanneer de dikte 

 van de laag vernis zeer gering is , dan gaan de stralen van het metaal , 

 onder het vernis gelegen, uit, en te gelijker tijd ook van het vernis- 

 laagje zelve. Hoe dikker dit is, hoe minder deeltjes metaal er zijn, die 

 stralen naar buiten uitzenden. Daar nu het warmtestralings vermogen 

 van metaal kleiner is dan van vernis , is het gemakkelijk te begrijpen , 

 dat de hoeveelheid uitgestraalde warmte zoo lang zal toenemen, totdat 

 de dikte van het vernislaagje zoo groot is, dat al de stralen, die van 

 het metaal afkomstig zijn, opgeslorpt worden. Van dat oogenblik af 

 zal de uitstraling dezelfde blijven. 



Het uitstralingsvermogen der gassen is zeer gering. De bijna onzicht- 

 bare waterstofvlam , die zulk eene hitte bezit, dat men er platina in 

 kan smelten, oefent door hare straling nauwelijks eenigen invloed op 

 de thermo-elektrische zuil uit. Vlammen, die een grooter warmtestra- 

 lingsvermogen bezitten, zooals de vlam van een kaars of lamp, zijn 

 dit aan de gloeiende kooldeeltjes, welke er in zweven, verschuldigd. 



Wanneer een warmtestraal een lichaam treft , wordt er een gedeelte 

 van teruggekaatst , een ander gedeelte gaat er door heen. Een gedeelte ech- 

 ter blijft in het lichaam aanwezig , wordt er door opgeslorpt , en het resul- 

 taat hiervan is dat het lichaam verwarmd wordt. Deze opgeslorpte warmte 

 plant zich slechts zeer langzaam voort , het is geen stralende warmte meer. 

 Het aldus verwarmde lichaam geeft op zijne beurt warmte af en verliest 

 door straling weder de opgenomen warmte, maar er bestaat volstrekt 

 geen verhouding tusschen den aard en het wezen van de stralende warmte 

 die zij ontvangt en weder afgeeft. Vallen er lichtende warmtestralen 

 op, dan worden er toch dikwijls donkere warmtestralen afgegeven. 



Het vermogen, dat lichamen bezitten om zekere warmtestralen op 

 te nemen, en dat opslorpingsvermogen genoemd wordt, verschilt zeer, 

 naarmate de lichamen aan donkere of aan lichtende warmte zijn 

 blootgesteld. 



Reeds leslie verrichtte hieromtrent proeven, terwijl melloni ze met 

 behulp van den thermomultiplicator ten uitvoer bracht. Beider onder- 

 zoek was, wat betreft de vergelijking van het absorptievermogen 

 van de stoffen, vergeleken met dat van lampzwart, gel)rekkig. Met 



