144 DE STRALENDE WARMTE EN HARE BETEEKBNIS VOOll DE AARDE. 



betrekking tot de wijziging van het absorptievermogen, naarmate de 

 stoffen aan lichte of donkere warmte zyn blootgesteld , vonden zij echter 

 zeer bruikbare resultaten. Om van twee stoffen slechts te spreken , zoo 

 vond MELLONi dat lampzwart evenveel donkere als lichtende warmte 

 absorbeert, loodwit daarentegen veel meer van donkere dan van lich- 

 tende warmtestralen. 



Eindelijk hebben de la provostaye en desains door een uitstekend 

 onderzoek het absorptievermogen van verschillende stoffen in ver- 

 houding tot elkander nagegaan. Zij volgden bij hun onderzoek eene 

 andere methode, en hebben uit de snelheid, waarmede thermometers, 

 waarvan de bollen met verschillende^ stoffen bedekt waren , afkoel- 

 den, het absorptievermogen van een groot aantal stoffen getracht op 

 te maken. Zij bepaalden het voor zonlicht en voor kunstlicht. Zij von- 

 den voor rookzwart bij zonlicht een absorptievermogen van 100 proc. , 

 bij kunstlicht eveneens , voor loodwit bij zonlicht 9 , bij kunstlicht 

 21 proc. 



Indien dus op eene met rookzwart bedekte stof eene zekere hoe- 

 veelheid stralende warmte valt , dan zal die , om het even of zij van 

 zonlicht of kunstlicht afkomstig is, in haar geheel worden opgeslorpt. 

 Van de warmtestralen die op een met loodwit bedekt lichaam vallen, 

 zullen als zij van de zon afkomstig zijn, slechts 9 proc. worden opge- 

 slorpt, zijn zij dit van kunstlicht 21 proc. 



De laatste onderzoekingen van tyndall hebben bewezen, dat ver- 

 schillende gassen en dampen een absorptievermogen, althans voor 

 donkere warmtestralen, bezitten. Vooral aan den waterdamp kent hij 

 dit vermogen toe. De wyze waarop hij zijne proeven inrichtte was zeer 

 eenvoudig. Hij liet namelijk een warmtestraal eerst door een buis met 

 lucht gevuld en vervolgens door een met waterdamp heengaan. In beide 

 gevallen nam hij de afwijking der naald waar; in het laatste was de 

 afwijking veel geringer. 



Magnus bracht tegen deze proeven in het midden, dat zich tegen 

 de platen steenzout, waarmede de buis is afgesloten, een laag vocht 

 aanslaat, en de uitkomsten van tyndall een te hoog cijfer opleveren. 

 Wel zou volgens hem de warmte-absorptie van vochtige lucht grooter 

 zijn dan van drooge , maar niet zoo veel als tyndall meent. Deze heeft 

 echter de door magnus geopperde bezwaren , met behulp van nieuwe 

 proefnemingen , beantwoord op eene wijze , welke ten sterkste pleit 

 voor de juistheid zijner meening. 



