162 DE DOORBOETNG VAN DEN MONT CENIS. 



zich als glinsterende toppen ver boven de omringende bergkammen 

 verheffen en , van heinde en verre zichtbaar , in de eenvoudige liederen 

 van het landvolk begroet worden als de weldoeners der omringende 

 streken. Want van die toppen dalen tallooze beken af, die zich, sprin- 

 gend en bruisend , een weg banen door rotsblokken en geboomte , die 

 in menigen stoutcn sprong spotten met den gapenden afgrond, en zich 

 langzamerhand vereenigen tot riviertjes en eindelijk tot stroomen, om 

 als zoodanig , even als de aderen in ons lichaam , leven en beweging 

 over gansche landen te verspreiden. In deze streken verheft zich de 

 hoogste berg van Europa en zet zich zuidwaarts in een lange alpen- 

 keten voort , die sinds weinige jaren de grens uitmaakt tusschen Frank- 

 rijk en Italië. Een der toppen van deze keten is de Mont Cenis. 



Het is niet alleen het woeste natuurschoon dat deze bergmassa's 

 aantrekkelijk maakt ; ook de geschiedkundige beschouwt ze met belang- 

 stelling. Tweehonderd jaren voor het begin onzer tijdrekening trok de 

 Karthaagsche veldheer hannibal met een groot leger, ten koste van 

 ongeloofelijke inspanning en van het verlies van duizenden menschen 

 en lastdieren , over deze bergen. Vyftien dagen had hij voor dezen tocht 

 noodig. Met 80000 man opgebroken kwam hij met slechts 30000 in Italië, om 

 echter weldra het E-omeinsche rijk op zijne grondvesten te doen wankelen. 



In het begin der 16^ eeuw volgde de ridderlijke koning frans I 

 zijn voorbeeld na, en in 1800 verbaasde de grootste veldheer onzer 

 eeuw Europa op nieuw door een onverwachten tocht over de Alpen, 

 die hem gelegenheid gaf de Oostenrijkers in den rug te vallen en bij 

 Marengo te verslaan. 



Met langer echter zouden deze bergen alleen door het oorlogsge- 

 weld overwonnen worden. Men moet napoleon I de eer geven, die 

 hem toekomt , van een bruikbaren weg over den Mont Cenis te hebben 

 aangelegd, die op zich zelf een pronkstuk mag genoemd worden. Hier 

 moest men rotsen doen springen, daar bergkloven aanvullen om den 

 weg te verkrijgen, die nog in onze dagen jaarlijks door 40000 perso- 

 nen en 20000 wagens werd gepasseerd. 



Doch de tijden van napoleon gingen voorbij , en zijn gloriezon ging 

 onder in de golven van den oceaan. De rust deed allerwege de wel- 

 vaart der volken toenemen. Overal verrezen werken des vredes. Han- 

 del, industrie en verkeer konden zich niet langer met gewone wegen 

 en gewone middelen behelpen. IJzeren staven wezen spoedig aan lange 

 rijen wagens het spoor, landen en steden met elkander verbindende. 



