DE DOORBORING VAN DEN MONT CENIS. 163 



Afgronden, rivieren noch zeearmen belemmerden hun voortgang. Hier 

 was 't een viaduct die de treinen over duizelingwekkende hoogten, 

 daar een stoute brug van hout of ijzer die hen over breede stroomen 

 deed voortsnellen. Het vernuft van den mensch scheen met alle hin- 

 derpalen te spotten ... en toch — die bergreeks in noordwestelijk Ita- 

 lië, waarvoor een hannibal en een napoleon niet waren teruggedeinsd , 

 was door geen locomotief te beklimmen en stond daar als een ondoor- 

 dringbare, onwrikbare muur, waartegen de stoutste plannen schenen 

 te zullen afstuiten. 



Doch ook hier heeft de mensch eindelijk overwonnen. Op welke 

 wijze ? . . . Ziedaar de vraag die wij thans zullen trachten te beantwoorden. 



Sinds 1842 werd de wensch in Sardinië en geheel Italië steeds luider 

 en luider uitgesproken, om een spoorwegverbinding te verkrijgen met 

 Frankrijk. Men zag hierin als 't ware een voorwaarde en een voorteeken 

 van een voor Italiës eenheid onmisbaar verbond. Geen wonder dat reeds 

 Sardiniës koning katiel albert, de bekende strijder voor de onafhan- 

 kelijkheid van Italië, het denkbeeld van deze spoorwegverbinding voor- 

 stond. In 1832 had bereids een inwoner van het dorp Bardonnêche, 

 JOSEPH MEDAIL genaamd, die overal in de bergen bekend was, den 

 z oogenaam den Col de Fréjus aangewezen als de meest geschikte plaats 

 om er een tunnel door heen te boren, en later werd werkelijk zijn ge- 

 voelen als juist erkend in een aan den koning gericht rapport van den 

 ingenieur maus, den ontwerper der welbekende spoorweghelling bij Luik , 

 die weldra de vriend werd van karel albert. Deze ingenieur vond een 

 boorwerktuig uit , dat door een aantal stalen beitels het gesteente vol- 

 gens het dwarsprofil van een kleinen, voorloopigen kern- of richt-tun- 

 nel, zou losmaken, waarna het door middel van wiggen zou worden 

 verwijderd. De beweegkracht (en dit is de groote verdienste van dit 

 ontwerp) zou geleverd worden door het vallende bergwater, dat bij 

 de geprojecteerde tunnelmonden in overvloed was te vinden. Dit water , 

 op waterraderen of andere toestellen werkende, zoude deze in bewe- 

 ging brengen, welke beweging op groote afstanden kon worden over- 

 gebracht , door middel van over schijven loopende riemen of kabels , 

 waardoor het mogelijk werd de boortoestellen in werking te brengen 

 door een beweegkracht , die , desgevorderd , op een of meer uren afstand 

 uit het vallende water werd opgenomen. Tegelijker tijd zouden de ge- 

 noemde schijven in den tunnel de noodige ventilatie-toestellon in be- 

 weging brengen. Karel albert woonde zelf de proeiheming met het 



11* 



