178 DE DOORBORING VAN DEN MONT CENIS. 



ge wel dat de metalen deelen der cylinders overal met ijs bezet zijn? 

 We zien hier een schoone physische proef en een nieuwe manier om 

 ijs te maken; iets dat overigens in deze hooge streken in' 't geheel 

 niet noodig is. De lucht , die aan hare neiging gehoor geeft om zich 

 uit te zetten, behoeft hiertoe een aanmerkelijke hoeveelheid warmte, 

 die zij neemt , waar zij haar krygen kan , en dus aan de omringende 

 voorwerpen ontneemt. Indien men , bij omkeering , de lucht samenperst, 

 ziet men deze warmte weder vrij worden, gelijk menige bekende phy- 

 sische proef dit aantoont. Maar wacht! daar houden de boren op met 

 werken. Nog even spuiten de waterstralen, om het boorgruis te ver- 

 wijderen, in de gaten, die nu snel met een straal gecomprimeerde 

 lucht en daarna met spons geheel gezuiverd en gedroogd worden, en 

 nu begint men ze met kruitkardoezen te vullen. Ook stelt men de 

 toestellen buiten werking, die het boorwerktuig beletten op zijne wie- 

 len over de rails terug te loopen. Een machinist stelt den bewegings- 

 toestel (fig. 6 A) door toelating van saamgeperste lucht in beweging, 

 en het geheele duizenden kilogrammen wegende werktuig rijdt romme- 

 lend terug en wij volgen, met al de werklieden tot achter een zware 

 eikenhouten deur op eenigen afstand van de nu geheel geladen mijn. 

 Alles is gereed , en op bevel van den opzichter volgt de eene knal den 

 anderen donderend op. Honderd mijngaten zijn gesprongen. De bescher- 

 mende deur wordt geopend. Een dikke kruitdamp komt op ons aan- 

 rollen, maar de opzichter opent de aanvoerbuis en een krachtige uit- 

 strooming van saamgeperste lucht verdrgft den damp in korten tijd. 

 Thans vooral leeren we dit eenvoudige middel op prijs stellen, waar- 

 mede hier het bij mijn- en tunnelbouw meestal zoo lastige vraagstuk der 

 ventilatie is opgelost , en begrijpen we één der redenen waarom men de 

 gecomprimeerde lucht boven den stoom bij dit reuzenwerk verkoos. 



Welk een gevoel van bewondering moet zich niet van den bezoeker 

 hebben meester gemaakt, die, na een wandeling van ruim een uur 

 gaans, onder ontzaggelijke rotsmassa's van honderde meters hoogte, 

 getuige was van zulk een verlenging des tunnels met één meter ! Hoe moest 

 de schoonheid en grootschheid van den verrichten arbeid hem treifen, 

 als hij bedacht , dat aan de andere zijde , achter den rotswand , die 

 hem het einde des tunnels scheen, het andere deel daarvan werd uit- 

 gegraven en reeds bijna gelijke lengte bereikt had ; — als hij verder 



