180 DE DOORBORING VAN DÊN MONT CENIS. 



later te Suza aan. Negen rijtuigen , elk met vier paarden bespannen , 

 stonden daar gereed om de genoodigden verder te vervoeren. Ook Mer 

 was een groote hoeveelheid sneeuw gevallen, hetgeen onzen tocht wel 

 wat moeilyk maakte ; wij kwamen echter te half twee te Bardonnêche 

 aan. De heer grattoni ontving ons allervoorkomendst ; hij was om- 

 geven door een aantal ambtenaren en genoodigden. 't Was er vrolijk 

 en prettig; niets ontbrak er, ofschoon wij ons 1300 meters boven de 

 zee bevonden. De tocht zou op draisines, een soort wieier (door werk- 

 lieden voortbewogen spoorwagen) ondernomen worden. We hadden 

 ons wintercostuum uitgetrokken , omdat we ons weldra in een warme 

 atmospheer zouden bevinden. Ter nauwernood hadden we dan ook een 

 kilometer in den tunnel afgelegd, of de thermometer teekende -f- 16" 

 C (61° F.), terwijl de warmte tot op + 35» C. of 95° F. steeg ' , toen 

 wij het midden hadden bereikt. Nadat wij ongeveer 6 kilometers had- 

 den afgelegd , moesten we den weg te voet vervolgen. Spoedig kwamen 

 we aan het punt dat nog doorboord moest worden, of dat eigenlijk, 

 voor weinige minuten voor een klein gedeelte doorboord was. Door de 

 gemaakte opening kon men elkaar reeds van weerszijden toeroepen. De 

 reuzenarbeid was dus zoo goed als voltooid. Reeds waren de mijnen 

 aan beide zijden gelegd ; ze moesten nog slechts geladen en ontstoken 

 worden. We gingen ongeveer een halven kilometer terug om het sprin- 

 gen der mijnen af te wachten. Het zweet parelde ons op het voor- 

 hoofd in dezen onderaardschen gang, die een zeer fantastischen 

 aanblik opleverde. Te half vyf hoorden wij een donderend gekraak. — 

 De mijn sprong. De uitwerking daardoor te weeg gebracht was zoo 

 krachtig, dat op 500 meter afstand alle lichten werden uitgedoofd, 

 zoodat we ons eensklaps in de diepste duisternis bevonden. Op nieuw 

 volgden eenige uitbarstingen, en daarna kregen wij de verzekering dat 

 alle mijnen gesprongen waren. De lichten werden weder aangestoken 

 en, ofschoon wij allen in kruitdamp waren gehuld, togen we toch op 

 weg om door de bres te gaan. De eerste die er doorging was Grattoni. 

 Natuurlijk was het gat betrekkelijk klein. Men moest althans zeer buk- 

 ken om er door te komen. Aan beide zijden weergalmden de kreten: 

 "Leve Italië! Leve Victor Emmanuel r\ . . . Te half zes namen wy den 

 terugtocht aan. We waren doodmoe , toen we een uur later weder den 



' Engelsche berichten spi*eken van 30" C. of 86° F. maximum temperatuur op den 

 27sten Dec. 1870. 



