184 HET VANCOUVER-EILAND. 



üher wichtige neue Erforschungen auf dem ^Gesammtgehiete der Geographie, 

 1869, bl. 1 — ^10, 85 — 95. Wij rekenen het niet onbelangryk onzen lezers 

 althans eenig bericht te geven van deze belangrijke ontdekkingen. Hij 

 geeft daarin eene beschrgving van de verschillende reisrouten met de 

 opmerkingen, waartoe zij aanleiding gaven, derhalve eene in groepen 

 verdeelde teekening van de geographische toestanden in de verschillende 

 oorden. Daar zulk eene beschrijving voor hem, die geene goede en 

 uitvoerige kaart des lands voor zich heeft, van weinig waarde is, zul- 

 len wij hem op deze reisrouten niet volgen, maar liever uit zijne be- 

 richten de resultaten opzamelen , die over den toestand van dit eiland 

 eenig licht verbreiden. 



Als wij den vorm van het eiland in zijn gekartelde kustenlijn ons 

 voor oogen stellen, dan heeft het allen schijn, dat het geheele eiland 

 niets anders is dan een met geweld van het vaste land losgescheurd 

 deel van de westelijke kust van Noord-Amerika. De diepe baaien en 

 fjoraen van de westkust zijn slechts de gevolgen van de gletscherwerk- 

 zaamheid , welke hier heerschte , toen het eiland met het vaste land 

 samenhing. Deze inhammen vertoonen geheel hetzelfde karakter als die , 

 welke welke men aan de westkust van Britsch-Columbia vindt. Deze 

 behooren aan een lateren tijd en vertoonen aan hunne uiteinden nog 

 to* den huldigen dag vele gletschers. Zij hebben denzelfden oorsprong 

 gehad als de ISToorweegsche en Groenlandsche fjorden. 



De meeste van deze inhammen bieden zeer goede havenplaatsen aan 

 en verschillen in dit opzigt zeer van die in Britsch-Columbia, waar 

 de meesten van alle zijden door wilde en steile bergen, waarvan som- 

 mige tot eene hoogte van 5, 6, ja somtijds zelfs 8000 voeten opstij- 

 gen, omgeven zijn. Er heerscht rondom deze fjorden een stille, groot- 

 sche en indrukwekkende woestheid. Hier, waar geen andere boom een 

 bodem vinden kon, om zgn leven te voeden, zoekt nog de den een 

 zwak en onzeker steunsel. Maar het is geen ongewoon verschijnsel, 

 dat gansche zijden van bergen door de woeste stormen of door de nog 

 gevaarlijker sneeuwlawinen , dien de zomerdauw vergezellen, worden 

 schoon gevaagd. In de wintermaanden heerscht hier een plegtige stilte ; 

 geen inboorling , geen levend wezen stoort de eenzaamheid , en zoo men 

 ook al in den zomer enkele ellendige Indianen aantreft en de weer- 

 galmende echo's van honderd watervallen het stilzwijgen storen, zoo blijft 

 toch de eenzaamheid en schijnt wel onafscheidelijk,van een oord , 't welk de 

 natuur nooit tot een woonplaats van menschen schijnt bestemd te hebben. 



