190 ABIERS, DUITSCHEUS EN NEDERLANDERS. 



de nationaliteiten, waaruit zij zijn zamengesteld , worden opgegeven. 

 Wat ons land betreft, daarvan verkondigt die tabel dat in 1869 de 

 bevolking 3,630000 zielen bedroeg, en dat daarvan 3,550000 Duitschers, 

 4000 Anglo-Saksers en 4000 Romanen zijn. Wat de overscbietende 94000 

 zouden wezen, wordt niet gemeld. Zoo zou België, op 4,830000 inwo- 

 ners 2,611000 Duitschers, 6000 Anglo-Saksers en 2,208000 Romanen 

 tellen; ook hier is een overschot waarvan geen rekenschap gegeven 

 wordt. 



Ik laat nu de waarde van deze statistiek op hare plaats. Maar vraagt 

 men of er in haar en in hare plaatsing, op zich zelve beschouwd, een 

 reden lag om daarover klachten in te leveren bij de redactie van den 

 bedoelden Almanak, — gelijk wij alweder uit de dagbladen vernamen 

 dat geschied is, — dan moet ik daarop ronduit neen antwoorden. Het 

 geldt hier eene zuiver wetenschappelijke kwestie , en lang vóór Pruissen 

 aan eenigerlei uitbreiding van gebied en aan eenige annexatie dacht en 

 denken kon , is het in geschiedkundige en ethnologische werken ge- 

 zegd, dat het meerendeel, althans een zeer groot gedeelte van ons volk 

 van Duitschen stam is. Meent men dat in de 17e eeuw de Nederland- 

 sche vertalers van boeken uit het latijn of andere vreemde talen reeds 

 eene annexatie van ons land aan 't een of ander Duitsch land bedoel- 

 den, wanneer zy op den titel van hun boek zetten: "uyt het Latyn — 

 of Fransch — in het Duytsch overgeset?" Moet men denken dat ons 

 geheele volk nog weinig jaren geleden een zekere geneigdheid ver- 

 toonde om in Duitschland op te gaan , omdat toen onze taal algemeen de 

 '^ediQYduitsche taal genoemd werd, — of dat de zich nog noemende 

 ^QdiQrduitsche Hervormde Gemeente uit geheime Pruisenvrienden be- 

 staat? Waarlijk, ik vrees dat zij, die over de ethnologische tabel in 

 den Almanach de Gotha klachten hebben aangeheven, en vooral zij, die 

 de naïveteit hebben gehad die klachten aan de redactie van dat jaar- 

 boekje mede te deelen , zich belachelijk hebben gemaakt. Men mocht het 

 voor het eerst plaatsen van zulk een statistiek op zulk een in ons oog 

 ongeschikt oogenblik afkeuren, en zelfs vermoeden dat zoo iets niet 

 zonder doel geschiedde, — reden om er zich over te beklagen bestond 

 er niet, en de verdediging was dan ook voor den heer wagner uiterst 

 gemakkelijk. 



In een tijdstip als het onze, waarin het nationaliteitsbsgrip krachti- 

 ger dan ooit op den voorgrond treedt en de politiek niet meer , zoo als 

 vroeger, de nationaliteit der volken ignoreert, maar integendeel die 



