218 ARIËRS, DUITSCHERS EN NEDERLANDERS. 



met het grootste recht der wereld beroemen wij ons op eene afzon- 

 derlijke nationaliteit. Maar niet , ik herhaal het nog eens , in ethno- 

 logischen zin. Zekere trekken van het volkskarakter der stammen die 

 van ouds ons land bewoonden, zijn zonder twijfel niet zonder invloed 

 gebleven op de gebeurtenissen, die de ontwikkeling van onze eigene 

 nationaliteit hebben bepaald. Hier moet men vooral aan het Friesche 

 element in onze natie denken. Maar die karaktertrekken waren ook aan 

 eenige , thans tot de Duitschers behoorende stammen niet vreemd ; het 

 zijn de omstandigheden alleen geweest, die ze bij hen niet tot hun 

 recht hebben doen komen , en hen zich nader aan de Hoogduitschers 

 hebben doen aansluiten. Men denke hier aan de Oost- en Noord-Frie- 

 sen, aan de te huis gebleven Oud-Saxen en Anglen, aan de Stedin- 

 gers en Ditmarschen ^ . Het zijn de lotgevallen van ons volk , die het 

 gemaakt hebben tot wat het is, — een afzonderlek volk met eene 

 eigene, van een zekeren tijd af van die der Duitschers afgescheiden 

 geschiedenis, mét eene eigene taal, eene eigene letterkunde, eene eigene 

 politieke en maatschappelijke ontwikkeling — dus met eene eigene na- 

 tionaliteit. 



In de middeneeuwen sloot in ons land en in Vlaanderen de opkomst 

 der steden en van den zoogenaamden derden stand, niet minder ja 

 meer nog dan elders , de kiemen in van het verval der tot dusver on- 

 beperkte heerschappij van adel en geestelijkheid; de kruistochten droe- 

 gen er veel toe bij om het aantal lijfeigenen te doen verminderen en 

 een vrijen boerenstand te doen opkomen. Bepalen wij ons echter tot 

 Holland, dat bestemd was om eenmaal onder de overige gewesten van 

 ons vaderland den toon aan te geven. De graven, die achtereenvolgens 

 Holland regeerden , onverschillig uit welk huis , de adel , die alles 

 gold, de onmiddelijke dienaren van dien adel, waren Franken. De be- 

 volking, die door die Franken, van den tijd af toen het graafschap 



^ De Stedingers, Hadelers en Dithmarschen zijn van Friesch bloed, of anders: de 

 (Oud-) Saxers en Friesen zijn zóó nauw aan elkander verwant , dat tusschen beiden geen 

 scherpe grens te trekken is. De eigenlijke, oude Saxen nii waren de germaansche stam- 

 men, die het zuidelijkste gedeelte van het deensche schiereiland en de daaraan palende 

 streken van het vastland bewoonden. De Engelsche ethnologen noemen hen Old-Saxons, 

 om hen te onderscheiden van de latere dus genoemde Saxen , onder welken naam niet 

 alleen verscheiden andere Nederduitsche , maar ook Hoogduitsche stammen begrepen zijn, 

 b. V. in het koningrijk Saxen en de Saxische hertogdommen. De Anglo-Saxen zijn de naar 

 Britannië overgestokene Friesen, Oud-Saxen, Anglen en Juten. 



