ARIËRS, DUITSCHEnS EN NEDEHLANDEUS. 223 



aderen van velen onzer landgenooten. Maar dit is van minder belang. 

 Meer belangrijk is het feit, waarop ik hier nog wijzen moet, van het 

 reeds vroeg invoeren van fransche elementen in de beschaving van 

 beide landen , in Engeland door de gelatiniseerde Noormannen of Nor- 

 mandiërs en later door den invloed van de vorsten en den hofadel, in 

 Holland door dien van de omgeving der graven uit de Henegouwsche 

 en Bourgondische huizen, door de nauwe gemeenschap met de zuide- 

 lyke Nederlanden, door onze geheele middeleeuwsche letterkunde, die 

 zich de fransche tot voorbeeld nam en daarentegen van de duitsche wei- 

 nig of niets ontleende ^ , later door zoo veel fransch , dat èn ten gevolge 

 van onze veelvuldige aanraking met Frankrijk èn door bemiddeling van 

 talrijke waalsche en fransche vluchtelingen, in ons land wortel schoot. 

 Maar die fransche elementen bleven geen vreemde, tegen het Neder- 

 landsch element overstaande en dit verdringende aanhangsels; de Ne- 

 derlandsche volksgeest bracht ze ten onder, verwerkte ze en nam ze 

 zóó in zich op , dat zij , Nederlandsch geworden zijnde , slechts diende 

 om de natuurlijke ontwikkeling van dien volksgeest te bevorderen. In 

 Engeland ging het niet anders , — alleen met dit verschil , dat de taal 

 er daar meer door leed dan de onze; de overheersching door de Nor- 

 mandiërs was in het begin zoo volledig en diep ingrijpend, dat het 

 Nederduitsch niet vermocht het latijnsche element geheel te germani- 

 seeren, maar dulden moest dat het, wat de woorden'^ betrof, er ge- 

 deeltelijk door verdrongen werd. Om kort te gaan : even als de Engel- 

 sche, heeft onze Nederlandsche stam zich staatkundig, maatschappe- 

 lijk en taalkundig ontwikkeld op zijne eigene wijze, op eene andere 



^ Zie o. a. jonckbloet, Geschiedenis der Nederlandsche Letterkunde. Groningen, 1868. 

 Eerste deel, bladz, 114. 



Het spreekt overigens van zelf dat die fransche invloeden zoowel ten kwade als ten 

 goede hebben gewerkt, en dat hier geen spraak is van die zacht tot naiijHin der Fran- 

 schen, die reeds in de 17*, maar vooral in de 18^ eeuw, niet alleen in Nederland, 

 maar ook in Engeland en in Diiitschland de lieden van de zoogenaamde beschaafde we- 

 reld beheerschte en bedierf, en van welke bij ons nog al te veel over is gebleven. Dat 

 het opnemen en zelfstandig verwerken van vreemde elementen iets anders is dan bloote 

 navolging, die het nationale verdringt zonder er iets beters voor in de plaats te geveu 

 dan óf een flauwen en krachteloozen afdruk óf een caricatuur van het vreemde , behoeft wel 

 niet te worden aangewezen. 



- Niet de organisatie der taal zelve; deze bleef duitsch, en iu dit opzicht onder- 

 wiei-p ook in Engeland het Nederduitsche het Fransche element. 



