OVER DE BLAUWE KLEUR EN POLA- 

 RISATIE DES HEMELS. 



DOOB 



Mr. J. A. VAN E IJK. 



Kan men zich liefelijker kleur voor het menschelijk oog verbeelden , 

 dan het heldere blauw, 't geen bij onbewolkten hemel, als van een 

 koepelvormig gewelf ons tegenstraalt ? 



De aanblik van dat dunne doorschijnende blauw voert onze verbeel- 

 ding hooger op, daar het als 't ware op eene oneindigheid wijst, en 

 die verzinnelijkt, even als de zee, die zich grenzeloos aan het stai-end 

 oog voordoet. 



Bij den blik op dat azuren gewelf zal menigmaal, ook bij lezers 

 van het Album der Natuur , de vraag zijn opgerezen , aan welke oorzaak 

 die bekoorlijke kleur moet worden toegeschreven: eene kleur die tevens 

 met een merkwaardig lichtverschijnsel in verband staat, 't geen men 

 polarisatie van het licht noemt. Dit verschijnsel, hoe merkwaardig ook, 

 is buiten den kring dergenen die zich opzettelijk met het bestudeeren 

 der natuur onledig houden, weinig of niet bekend. En dit is allezins 

 natuurlijk. Maar wat verwondering mag baren, is dat de zoogenaamde 

 polarisatie van het licht, die wij schier overal kunnen waarnemen, 

 zoo lang door natuuronderzoekers, die zich met de studie van het 

 licht hebben beziggehouden, onopgemerkt is gebleven, en eerst voor 

 ruim eene halve eeuw is ontdekt geworden. 



Ik stel mij voor van dat merkwaardige verschijnsel, 't geen zich 

 ook aan het hemelgewelf vertoont, in de volgende bladzijden, eene 



15 



