226 OVER DE BLAUWE KLEUR EN POLARISATIE DES HEMELS. 



besclirijving en verklaring te geven, waarbij ik zal trachten voor zoo 

 veel mij gegeven is, duidelijkheid aan beknoptheid bij het vermelden 

 der voornaamste feiten, te paren. 



Het is onmogelijk zich eenig begrip te vormen van de verschijn- 

 sels der lichtpolarisatie , als men onbekend is met de wijze waarop 

 zich het licht voortplant, of, juister gezegd, met de hypothese die 

 thans algemeen als de ware daaromtrent is aangenomen, dewyl zij 

 voldoende rekenschap geeft van de verschillende toestanden waarin men 

 tot heden het licht heeft waargenomen. Volgens het oude gevoelen, 

 't geen door den beroemden newton werd gedeeld, en nog ten tijde 

 der ontdekking van de lichtpolarisatie door malus in 1808 zeer vele 

 voorstanders telde, werd het licht voortgeplant door de uitvloeiing 

 uit de lichtbron van uiterst fijne lichtdeeltjes, die zich naar alle zijden 

 in rechte lijnen met de grootste snelheid bewogen. Zeer vele verschijnselen , 

 zooals van terugkaatsing , het ontstaan van schaduwen, en van de 

 afwijking van de rechte lijn, hrelcing genoemd, bij het indringen in 

 middenstoffen van verschillende dichtheid , lieten zich door deze emissie- 

 of uitvloeiingstheorie verklaren; maar om tot de verklaring van an- 

 dere verschijnsels, als van de dubbele breking, enz. te geraken, moest 

 reeds newton wijzigingen of hulphypothesen bij de oorspronkelijke 

 theorie bezigen. 



Ter verklaring echter der polarisatieverschijnsels, waarvan ik thans 

 spreek, is zij ongeschikt, en ik zoude ze niet vermeld hebben, als zij 

 geene aanleiding had gegeven om aan de bedoelde lichtverschijnsels 

 den naam van polarisatie te geven, met het oog op de welbekende 

 eigenschap der magneetkracht , om in zekere toestanden aan te trek- 

 ken, en in andere af te stooten: zoo iets dergelijks toch wordt bij de 

 lichtpolarisatie waargenomen, zooals hieronder blijken zal. 



Onze vermaarde landgenoot huijgens kon zich echter met het 

 uitvloeiingsstelsel niet vereenigen , maar was van gevoelen dat het 

 licht wordt voortgeplant en zich aan ons gezicht openbaart door de 

 trilling van eene uiterst veerkrachtige middenstof, waaraan men den 

 naam van ether heeft gegeven. Die ether zoude het heelal vervullen, 

 en de stofdeeltjes, waaruit men zich voorstelt, dat de lichamen be- 

 staan, overal omringen. In één woord, er zoude geen ijdel, van ether 

 kunnen bestaan , zooals b. v. van lucht ; want de lichtstralen dringen even 

 goed door eene luchtledige als door eene met lucht gevulde ruimte heen . 

 Die zoogenaamde lichtether is echter niet het licht zelf , en geeft ons daar- 



