230 OVER DE BLAUWE KLEUU EN POLARISATIE DES HEMELS. 



zwakker, en eindelijk verdoofd wordt als de spiegels kruislings over elkan- 

 der zijn gekomen. Draait men verder voort , dan wojrdt het veld weder 

 heldelder, en bereikt zijn grootste helderheid als de spiegel eenen 

 halven slag of 180° is omgedraaid; bij verder omdraaien neemt de hel- 

 derheid weder af totdat de spiegels wederom gekruist staan , om nogmaals 

 toe te nemen totdat de stand , waarvan wij zijn uitgegaan , weder bereikt 

 is. In twee standen vindt dus de grootste terugkaatsing , en daaruit 

 voortvloeiende sterkte van het licht, plaats, en in twee andere , tusschen 

 beide inliggende stellingen, geene terugkaatsing, en alzoo uitdooving 

 van het licht. 



De lichtstraal a h heeft dus bij de terugkaatsing onder den gestelden 

 hoek eene eigenaardige wijziging ondergaan ; hij is gepolariseerd gewor- 

 den, dat wil zeggen, heeft de eigenschap verkregen om onder bepaalde 

 omstandigheden hetzij voortgeplant of teruggehouden te worden. 



Als men een natuurlijken lichtstraal onder een anderen hoek dan 

 die van 35° 25' op een glasplaat laat vallen, neemt de polarisatie allengs 

 af, en houdt op als er de lichtstraal loodrecht of schier evenwijdig op valt. 



De hoek nu , waaronder het bedoelde verschgnsel het sterkst te voor- 

 schijn treedt , draagt den naam van polarisatiehoek , en verschilt naar 

 de stof waaruit het spiegelend lichaam bestaat. Volgens eene ontdek- 

 king van BREWSTER verkrijgt men den polarisatiehoek , als een lichtstraal 

 zoodanig op een oppervlak invalt, dat de teruggekaatste straal met 

 den gebroken straal een rechten hoek vormt. De beschreven polarisatie 

 wordt bij alle spiegelende stoffen, in meerdere of minder mate, waar- 

 genomen, met uitzondering van de metalen. 



Maar welke verklaring kan van dit verschijnsel worden gegeven? 



Ik heb gezegd dat de trilling der etherdeeltjes in alle mogelijke 

 richtingen rechthoekig op den lichtstraal plaats vindt ; maar een spiegel 

 kaatst niet al die trillingen terug, en alleen die geheel welke zooals 

 fig. 1 aanwijst, volgens de gestippelde lijn m n, evenwijdig met het 

 spiegelvlak geschieden. Naarmate de richting der trillingen van die 

 evenwijdigheid meer afwijkt , wordt de terugkaatsing geringer en houdt 

 op voor die trillingen, welke rechthoekig op het spiegelvlak, alzoo 

 volgens de gestippelde lijn k l, geschieden. Men kan alzoo zeggen dat 

 een spiegelvlak alleen het licht kan terugwerpen, waarvan de ether- 

 trillingen evenwijdig met dat vlak geschieden. Bestaat de spiegel uit 

 een doorschijnend lichaam, dan dringen de andere trillingen er door 

 heen, maar vormen evenzeer gepolariseerd licht als de teruggekaatste. 



