OVER DE BLAUWE KLEUR EN POLARISATIE DES HEMELS. 237 



de lucht hoofdzakelijk de blauwe stralen terugkaatste , en de gele en 

 roode stralen daarentegen vrijelijk doorliet. 



FoRBES zocht de verklaring meer in de waterdeeltjes die in de lucht 

 zweven, dan in do lucht zelve. 



Clausius daarentegen is van meening , dat de terugkaatsing der licht- 

 stralen niet geschieden kan door vreemde in de lucht zwevende deel- 

 tjes, noch door massieve waterkogeltjes, maar veroorzaakt wordt door 

 kleine in de lucht zwevende waterhlaasjes of waterbelletjes. Even als in 

 de gewone zeepbellen de teruggekaatste kleuren afhangen van de dikte 

 van het watervliesje of huidje, zoo ook zullen deze waterblaasjes, ais 

 het vliesje zeer dun is, den hemel eene blauwe kleur geven, die in de 

 wetenschap het blauw der eerste orde wordt genoemd. Bij toenemende 

 vochtigheid der lucht worden de waterblaasjes dikker, andere kleuren 

 worden teruggekaatst , en uit hare vermenging en samenwerking ontstaat 

 de witte kleur in stede van de blauwe die wij bij droog weder aan den 

 hemel waarnemen. Dr. joh. muller verklaart in zijn Lehrbuch der kos- 

 mischen Physik dit gevoelen te deelen, maar gelooft echter dat het 

 heldere krachtige blauw alleen kan veroorzaakt worden door eene her- 

 haalde terugspiegeling van het blauwe licht op eene reeks van waterblaas- 

 jes, dewijl een enkel niet anders dan het bleeke witachtige blauw der 

 eerste orde kan opleveren, zooals men bij de ringen van newton aantreft. 



Bij ernstig nadenken en vergelijken met andere verschijnsels die het 

 licht ons aanbiedt, moeten wij tot het besluit komen, dat de meening 

 van brandes geen steek houdt, dewijl het heldere hemelgewelf zich 

 van rondsom blauw gekleurd vertoont. Er moeten dus in de lucht 

 deeltjes voorhanden zijn, die de daarop vallende zonnestralen in alle 

 richtingen terugkaatsen , en wel onder omstandigheden , die alleen de 

 blauwe kleur in ons oog doet treden. 



In volkomen zuivere dampkringslucht , kan men geen lichtstraal 

 waarnemen, tenzij de straal zelf onmiddellijk in het oog dringt. Als 

 een zonnestraal door eene kleine opening in eene donkere kamer treedt , 

 zoude men niets van de richting kunnen zien , indien de in de lucht 

 zwevende stofdeeltjes het licht niet naar alle zijden terugkaatsten of 

 verspreidden. Valt een dergelijke lichtstraal op een zuiver gladgepolijsten 

 spiegel, dan zal men den spiegel zelven in het vertrek niet kunnen 

 ontdekken , maar alleen het teruggekaatste beeldje van de opening , 

 als- men in de vereischte richting staat. Strooit men echter eenig fijn 

 poeder , b. v. van de wolfsklauw op den spiegel , dan ontstaat dade- 



