240 OVER DE BLAUWE KLEUR EN POLARISATIE DES HEMELS. 



men den analyseur hield, en bereikte zijn maximum bij loodrechte 

 richting op de invallende lichtstralen, evenals bij den blauwen hemel 

 wordt opgemerkt. Ook het bestaan van onzijdige punten (points neutres) 

 in het gepolariseerde licht der wolk werd door tyndall waargenomen. 

 Zeer merkwaardig is eene proefneming door tyndall op aanwijzing 

 van STOKES in het werk gesteld , waardoor de volkomen polarisatie van 

 het licht in rechthoekige richting op den stralenbundel wordt bewezen, 

 Tusschen de elektrische lamp en de glazen buis werd een groot Nicols- 

 prisma geplaatst, en wel zoo dat het trillingsvlak der lichtgolven ver- 

 tikaal en het polarisatievlak horizontaal was gelegen. Er drongen dus 

 alleen lichtstralen met vertikale trillingen in de buis , en deze vormden 

 langzaam de blauwe wolk, welke zeer duidelijk zichtbaar was, als 

 men het oog op de hoogte van de as voor en achter de buis hield, 

 maar geheel verdween, als men daarop loodrecht, hetzij van boven 

 naar beneden of omgekeerd zijne blikken vestigde. In die richting 

 kaatste dus de wolk geen licht terug. Ook op andere wijzen onderzocht 

 TYNDALL den invloed van fijne stofdeeltjes in de dampkringslucht op 

 de richting der lichtstralen. Lucht met damp of rook van wierook, 

 tabak , buskruit enz. vermengd , gaf dadelijk teekenen van polarisatie ; 

 ja zelfs bij eenen bepaalden graad van dichtheid van den rook , konde men 

 een neutraal punt, en het maximum van polarisatie bij eene loodrechte 

 richting van den polarisateur op de invallende lichtstralen opmerken. 

 Dezelfde uitkomst gaven proeven in het scheikundig laboratorium van 

 TYNDALL in het werk gesteld. De stofdeeltjes en de rook, die in ruime mate 

 in de lucht van zoodanige werkplaats voorhanden zijn , polariseerden 

 eveneens het licht als de wolk in de glasbuizen door scheikundige ont- 

 leding verkregen. Dezelfde lucht van alle stofjes en rook gezuiverd, 

 gaf geen spoor van teruggekaatst of gepolariseerd licht, en onderscheidde 

 zich in dit opzicht niet van het luchtledig. 



Uit de waarnemingen van tyndall volgt, dat de blauwe kleur van 

 het hemelgewelf terecht door vele waarnemers aan uiterst fijne 

 in de lucht zwevende lichaampjes wordt toegeschreven. Maar van 

 welken aard, of in welken staat verkeeren die zwevende lichaampjes? 

 Moet men met clausius aannemen, dat de blauwe kleur ontstaat door 

 de terugkaatsing der lichtstralen op het dunne vliesje van in de lucht 

 drijvende nevelblaasjes, welke kleur hare bekende intensiteit door her- 

 haalde terugspiegeling verkrijgt , zooals Di^ muller ^ heeft aangetoond ? 



' Zie Dr. joh. müllers Lehrbuch der kosmischen JPhysikj 1866 S. 277. 



