26Ö 



MERKWAARDIGE LICHTVËRSCHIJNSEÏ^EN. 



recht door gegaan zijn , volgens de lijn D Gr ; toch zou hij in beide geval- 

 len van zijne kracht verliezen ; bij beiden zou er bovendien een deel van 

 het licht in D teruggekaatst zijn. Dit teruggekaatste gedeelte zou, als 

 C D den ingevallen straal weder voorstelt , den weg D H genomen heb- 

 ben, zoodanig, dat de helling van den straal C D op het vlak AB, 

 gelijk zou zijn aan die van den teruggekaatsten straal op datzelfde 

 vlak. Zoo F D de invallingsrichting geweest ware , zou het licht ook 

 volgens D F teruggekaatst zijn . 



Niet alle middenstoffen voeren de lichtstralen, als zij er binnentre- 

 den , evenveel van hun weg af. Ware de straal CD in D op glas 

 gevallen (zie fig. 2) , dan zou hij in dit laatste den weg D E genomen 

 hebben, dus sterker gebroken zijn dan in het water (in fig. 1 en 2 

 vallen de stralen C D even schuin op het scheidingsvlak A B) ; en zoo 



Kg. 2. 



Mg. 3. 



JJti^r/i/ 



^ucAii 



het glas in diamant veranderde , zou hij den getittelden weg hebben 

 genomen; de breking was dan zeer aanzienlijk geweest. Men noemt 

 daarom glas sterker brekend dan water, en diamant heeft weder een 

 sterker brekend vermogen dan glas. 



Zoo men den straal C D E op zijn weg verder had gevolgd , en ver- 

 onderstelde , dat hij door het water of het glas op nieuw in de lucht 

 getreden ware , zou hij daarin evenwijdig aan zijne eerste richting , 

 volgens de lijn EK, zijn voortgegaan (zie fig. 3.). 



Bij al wat hier over dat breken is gezegd , werd aangenomen , 

 dat men met gewoon zonnelicht had te doen, met wit licht derhalve; 

 maar men kan ook gekleurd licht op glas of water laten vallen: daar- 

 toe heeft men slechts eene kamer geheel voor het licht ontoegankelijk 

 te maken, en voor eene kleine opening in het venster, waarop on- 

 middellijk de zon schynt , een rood , geel of blauw stuk glas te hou- 

 den. Er treedt dan geUeurd licht in de kamer, en als men nu zulk 



