MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 



263 



lichtband C C door de kamer heentrekken , die zich op de stofdeeltjes , 

 welke hij verlicht, afspiegelt. Waren de stofdeeltjes er niet, dan zou- 

 den wij dien band niet bemerken; hij wordt slechts zichtbaar door de 

 terugkaatsing van het licht op al die grillig zwevende, te midden van 

 het gewone daglicht onzichtbare, stofjes. 



Plaatsen wij nu in dien lichtzoom het prisma B, en wel zoodanig, 

 dat de brekende kant van het prisma vertikaal en dus evenwijdig aan 

 de spleet is gericht , en het licht , op de zijde B vallende , aan het 

 tegenoverstaande vlak N er weder uittreedt , zooals in fig. 6 is afge- 

 beeld, dan zal de lichtband niet alleen, wat reeds is aangewezen, van 

 zijnen weg worden gevoerd, maar bovendien waaiervormig het prisma 

 verlaten, dat is, het licht zal zich in verschillende uit elkander loo- 

 pende zoomen verdeden , en op een scherm S , dat men op den weg 



dezer laatsten stelt , een onbeschrijfelijk prachtig kleurenbeeld E V te 

 zien geven, bestaande uit rood, oranje, geel., groen, blauw, indigo en 

 violet licht; kleuren die ons aan den regenboog herinneren. Het spreekt 

 van zelf, dat zonder tusschenplaatsing van het prisma, het licht vol- 

 gens de lijn N L recht door zou gegaan zijn , en een beeld der spleet 

 ergens in L zou gevormd hebben (zie ook fig. 5). Het deel E, waar 

 het rood in het kleurenbeeld V E valt , is minder ver van den oor- 

 spronkelijken weg C L zijdelings gevoerd dan het deel V , waar het 

 violet ligt , en dit is in overeenstemming met het behandelde in fig. 5. 

 Dat kleurenbeeld noemen wij het licht- of hleurenspectrum , meestal 

 eenvoudig spectrum , en daar de kleuren elkander daarin opvolgen zoo- 

 als boven is aangewezen , noemt men het rood , oranje en geel liet minst , 

 het -blauw, indigo en violet het meest breekbare deel van het spectrum. 

 De lens L , die men in de teekening tusschen het prisma en de spleet 



