264 MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 



ziet staan , dient slechts om het spectrum scherp begrensd op het scherm 

 te verkrijgen. 



Maar van waar die kleuren? 



Wanneer wij voor een oogenblik tot fig. 5 terugkeeren, dan be- 

 merken wij , dat als men den straal A B gelijktijdig uit rood en 

 violet licht had doen bestaan, de vereenigde lichtbundel bij zijn 

 uittreden uit het prisma in de beide kleuren rood en violet zou ont- 

 leed zijn. Hadden wij den straal AB uit rood, oranje, geel, groen, 

 enz. licht doen bestaan, dan zou men in AB, in dat wew^/seZ van kleu- 

 ren , onmogelijk ze elk afzonderlijk kunnen kennen , maar haar eerst 

 na het verlaten van het glas onderscheiden; dit is een gevolg van de 

 eigenschap, dat het glas voor elke kleur een verschillenden graad van 

 brekingsvermogen bezit ; waren zij allen even breekbaar , de onderkenning 

 der kleuren zou onmogelijk zijn. Het op het prisma B opgevangen 

 licht moet dus ook kleuren hebben bezeten. 



Wij hebben alzoo in het prisma een zeer geschikt middel lee- 

 ren kennen, om te weten uit welke kleuren het licht bestaat, en ken- 

 nis gemaakt met de gewichtige ontdekking van newton: dat het witte 

 zonnelicht hoofdzakelijk zeven kleuren bevat. 



Er staan verschillende wegen open langs welke men uit die zeven 

 kleuren weder wit kan vormen; het ligt thans niet op onzen weg 

 daaromtrent in bijzonderheden te treden; alleen zij hier nog opgemerkt , 

 dat de bundel kleuren, die aan een anderen bundel ontbreekt, om wit 

 licht te voorschijn te roepen , de complementaire kleur van de laatste 

 wordt genoemd ; zoo is dan de complementaire kleur van rood , groen , 

 die van geel, violet, die van oranje, blauw. 



Men moet het vooral met die zeven spectraalkleuren zoo nauw niet 

 nemen, want zij gaan, door het geheele spectrum heen, zoo ongevoe- 

 lig in elkander over, dat er onnoemelijk veel kleurschakeeringen ont- 

 staan , en het onmogelijk is om de grenzen tusschen twee kleuren 

 aan te geven; nog eens, elke plaats in het spectrum heeft eene eigen- 

 aardige kleur. 



Leidt men den witten zonnestraal door een zwavelkoolstofprisma of 

 wel door twee of meer prisma's, zoodat het kleurver spreidend vermogen 

 van het eene dat van het andere ondersteunt , dan begint het spectrum 

 vaak eene verbazende lengte te krijgen, en men ziet dan duidelijk 

 buiten het roode of minst breekbare einde , het bruin , en buiten het 

 violette deel , het grijs te voorschijn treden. Yroeger zijn die beide 



