MEKKWAAKDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 267 



het water te beproeven ; water dat het licht in 't geheel niut verstrooit 

 heeft men nog niet kunnen vinden. 



Dat wij thans weder tot ons spectrum terugkeeren. Het eigen- 

 aardige, het karakteristieke der kleuren wordt uitgemaakt door het 

 aantal trillingen, dat de etherdeeltjes in de seconde voortbrengen, 

 want daaruit volgt ook de meerdere of mindere breekbaarheid der 

 kleuren: hoe sneller en beperkter toch de heen- en weer bewegingen 

 der etherdeelen zijn, hoe meer betrekkelijken tegenstand zij in eene 

 middenstof ontmoeten , en hoe meer de lichtstralen , die zij vormen , dan 

 hierin gebroken worden. De spectraalkleuren hebben evenwel nog andere 

 merkwaardige eigenschappen, waardoor zij totaal van elkander onder- 

 scheiden zijn. Sommige van haar oefenen een krachtigen scheikundigen 

 invloed uit op de stoffen, die zij bestralen, en hiertoe behooren bij 

 uitnemendheid het ultraviolet of grijs , violet en blauw ; andere geven 

 meer warmte , en daaronder telt men in de eerste plaats het infra-rood , 

 dan het rood, vervolgens het oranje, en zoo verder. Allen verschillen 

 ook in lichtgevend vermogen; in het geel is het licht het sterkst. 



Het is nu duidelijk, waarom men het einde V van het spectrum 

 (zie fig. 6) het chemische einde noemt en het andere R het wannte-einde. 

 Dat de boombladeren groen , de bloembladeren bont gekleurd zijn , 

 dat de kleur der kleederen soms verandert (verschiet) , dat het zonne- 

 licht onze portretten op eiwit, collodium, glas, papier en steen too- 

 vert, is voornamelijk het werk van de chemische stralen. Ik heb voor 

 mij liggen eenige strooken papier van 4 centimeters breedte; deze heb 

 ik eerst met eene oplossing in water van salpeterzuur uraniumoxyde 

 nat gemaakt , vervolgens , dwars over die strooken heen , zeven gekleurde 

 glazen op het papier gelegd, een rood, een oranje, een geel , een groen, 

 een blauw , een indigo en een violet glas ; toen is alles of aan het 

 onmiddelijke zonnelicht of aan het verstrooide daglicht blootgesteld ; daarna 

 heb ik de strooken papier geworpen in eene oplossing in water van 

 salpeterzuur zilveroxyde of helschen steen, en nu bleek, dat het deel 

 van het papier, hetwelk onder het groene, lichtblauwe, donkerblauwe 

 en violette glas was geplaatst geweest, donker was gekleurd; ook het 

 geel had eenige kleursverandering doen ontstaan , maar onder het rood 

 en oranje was het papier volkomen wit gebleven. Vijf tot tien minuten 

 blootstelling aan het licht waren voldoende, om dat verschijnsel op 

 te wekken. Daar het onder het violet vertoefde papier niet de don- 

 kerste kleur had verkregen, maar deze ongeveer gelijk stond met de 



