270 MEEKWAAEDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 



water ; vervolgens make men een stuk glas , met een weinig alkohol 

 en fijn krijt , goed schoon en giete er de oplossing dan op , terwijl men 

 haar met een zuiver penseel er over verdeelt , zorgende dat het glas 

 overal niet meer dan vochtig is ; eindelijk droge men het glas boven 

 eene zeer matige warmtebron, gedurig het glas alle mogelijke hellin- 

 gen gevende; op deze wijze stoort men de kristallisatie en verkrijgt 

 dan een gelijkmatige laag van mikroskopisch kleine kristallen; in elk 

 ander geval worden zij te groot. Laat men nu het licht door het glas 

 vallen, dan levert het cyan-platin-barium een citroengele vlakte, het 

 cyan-platin-magnesium een roode ; laat men daarna het licht tegen do 

 op het glas liggende deelen van de kristallen terugkaatsen , door het 

 glas schuin voor zich te houden , met de bedekte vlakte benedenwaarts 

 gekeerd, dan geeft het eerste eene onvergelijkelijk schoone violette 

 kleur waar te nemen, het tweede een smaragd- of malachietgroene. 

 Beide kleuren herinneren het spectrum: geen voorwerpen, die wij 

 als groen of violet kennen , bezitten zulk eene schoone kleur. Ook het 

 cyan-platin-kalium en cyan-platin-calcium bezitten eenigermate de kleu- 

 ren van het cyan-platin-barium ; maar niet een zoo krachtig.' Wij zien 

 dus hier overtuigend de waarheid bevestigd , dat de lichamen voor de 

 door hen sterk teriig gekaatste kleuren ondoorschijnend zijn hij doorvallend licht. 

 De bovengenoemde zouten zullen meermalen besproken worden. De 

 lezer schafFe deze zich aan in hoogst geringe hoeveelheden ; eenige wei- 

 nige centigrammen zijn voldoende ; ik durf hem een groot genot voor- 

 spellen. Ik raad dat aan, omdat ik de schoonheid van vorm en de 

 aantrekkelijkheid , waarmede sommige uitkomsten optreden , niet alleen 

 vereenigbaar acht met de wetenschappelijke voordracht, waarvan 

 zij het uitvloeisel zijn , maar die vereeniging zelfs wenschelijk beschouw. 



De proefneming met de zeven gekleurde glazen is intusschen te 

 ver buiten ons gezicht geraakt; er valt nog iets zeer belangrijks over 

 te zeggen, en ik behoor dat mede te deelen, omdat het alweder ineen 

 nauw verband staat met het onderwerp , dat my aan het schrijven van 

 dit stukje bracht. 



Indien men de genoemde salpeterzuur-zilver en uranium-oplossingen 

 bij elkander giet , ziet men daarin geen de minste kleursverandering ont- 

 staan. De salpeterzuur-zilver-oplossing, aan het zonnelicht blootgesteld 

 zijnde, wordt zwart, omdat het zilver wordt gereduceerd. Bevochtigt 

 men papier met de ongekleurde oplossing , dan geschiedt het zwart wor- 

 den in het licht zeer snel , waarom die oplossing dan ook in de pho- 



