272 MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 



stand te brengen, maar te zwak om ons netvlies aan te doen; wg 

 zagen ze niet. De lichamen die , even als het uraniumoxyde en het pa- 

 pier, eenigen tgd de lichtkracht in zich behouden, noemt men plios- 

 phoren of lichtdragers. Hunne opzettelijke behandeling zal later vol- 

 gen; er zijn er een onnoemelijk aantal. 



Wij zullen thans andermaal tot het spectrum terugkeeren; het 

 inslaan van zijpaden kan bij een wandeling door de heerlijke natuur, 

 met een wetenschappelijk doel ondernomen , zeer veel opwekkends , ver- 

 rassends en verfrisschends bezitten, maar men mag het doel niet uit 

 het oog verliezen. Het spectrum bevat zulk een schat van wetenswaar- 

 dige zaken, dat men dien veilig onuitputtelijk kan noemen; er moet 

 derhalve veel meer nog van achterwege gelaten worden, dan hier ter 

 beschouwing kan worden voorgelegd. 



Wanneer men het spectrum aandachtig beziet, dan bemerkt men, 

 dat er aan het meest breekbare , aan het violette einde , geen grens 

 tusschen licht en donker is te zien, en later zal worden aangetoond 

 hoe het mogelijk is, dat twijfelachtige licht nog verder uit te leggen 

 en waarneembaar te maken; aan het roode einde evenwel is de over- 

 gang van licht tot duisternis sneller merkbaar. Toch is daar ook licht- 

 werking , maar de ethertrillingen zijn daar te langzaam , om een in- 

 druk op het netvlies teweeg te brengen , de lichttoon is daar te laag 

 voor ons waarnemingsorgaan, even als de ethertrillingen bij het ultra 

 violet te snel plaats grijpen, om er iets van te ontdekken; de licht- 

 toon is daar te hoog. Het gaat er alweder mede als met de geluids- 

 toonen. Zeer lage toonen hoort men evenmin als buitengewoon hooge. 

 Het te hooge in het spectrum kan men gedeeltelijk lager stemmen en 

 waarneembaar maken zooals reeds is gezegd ; voor het infra-rood even- 

 wel bezit men tot nog toe geen middelen , om het licht hooger te doen 

 klinken. Toch, het is ontwijfelbaar, er is daar lichtwerking. Hoe dit 

 te bewijzen? Men gebruikt er den thermometer voor, hij verraadt dat 

 daar eene aanzienlijke warmte heerscht. Donkere wai^mte zou men ze 

 kunnen noemen, zooals men bij de warmte, die de opvolgende kleu- 

 ren vergezelt, van roode, oranje, gele enz. warmte zou kunnen spre- 

 ken; elke kleur toch bezit hare eigene mate en soort van warmte; de 

 warmtestralen zijn even als de lichtstralen in kleur en uitwerking ka- 

 rakteristiek van elkander onderscheiden. Het spreekt van zelf, dat de 

 thermometer , die bij dat onderzoek dient , op eene bijzondere wijze is 

 ingericht; de gewone kwikthermometer zou voor die warmte niet ge- 



