274 MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 



komt bij no. 50 op 20, bij n". 52 op 8 en is bij n''. 60 weder op O 

 teruggegaan. Wij kunnen nu op de lijn YW loodrechte lijnen plaatsen, 

 in al de punten, waar wij den thermometer hebben doen rusten en den wijzer 

 hebben waargenomen, en deze verticale lijnen ieder zooveel gelijke dee- 

 len lang maken als door het cijfer wordt uitgedrukt, waarop wij heb- 

 ben verondersteld, dat de wijzer telkens bleef staan, zooals dat dan 

 ook in fig. 7 is geschied ; eindelijk kunnen wij al de toppunten van deze 

 lijnen opvolgend met elkander door lijnen verbinden; wij krijgen dan 

 alzoo een kromme lyn, die met de rechte VW een vlak insluit, dat 

 een beeld geeft van de geheele som der warmte , die het spectrum , 

 met het infra-roode einde samengenomen, oplevert. Wij zien uit dit 

 beeld , dat de som der warmte welke in h-ït donkere deel R W is ge- 

 legen, en aldaar tot het hoogste bedrag opklimt, verreweg de som der 

 lichte warmte overtreft ; ten einde het overzicht gemakkelijk te maken , 

 is het bedrag der donkere warmte in de figuur door arceering uitge- 

 drukt. Het gevolg is er verder uit af te leiden , dat de lichamen , welke 

 het best de minst breekbare stralen doorlaten, het meest doorschijnend 

 zijn voor de donkere zonnewarmte. Steenzout, dat is, ons gewone keu- 

 kenzout in den kristalvorm, zooals het uit de mijnen wordt gegraven, 

 is zeer doorschijnend voor de donkere warmte. Indien men een plaat 

 klipzout met eene dunne laag lampzwart bedekt, houdt het al de 

 meest breekbare stralen van het spectrum terug, maar laat het minst 

 breekbare gedeelte er van door; zoodat dit, met den rook van de on- 

 gedekte, walmende petroleum vlam , zwart gemaakte zout bijna even 

 goed doordringbaar is voor de donkere warmtestralen of het infra- 

 rood van het spectrum , als het dit was in den volkomen doorschij- 

 nenden toestand. Ook zwavelkoolstof en j odium laten de donkere zonne- 

 warmte zeer goed door, en ik kan niet nalaten hier een proef mede 

 te deelen , die ik , volgens aanwijzing van tyndall, met die beide stof- 

 fen ten aanzien der donkere warmtestralen genomen heb. 



Een gewoon bolvormig kookfleschje van den vorm in fig. 8 voorge- 

 steld, werd met helder water gevuld, toen in het onmiddellijke zonne- 

 licht gehouden en aan de van de zon afgekeerde zijde een stuk dof 

 zwart papier dicht bij het glas in A gehangen. Onmiddellijk werd daarin 

 een gat gebrand ; zeer natuurlijk , want het water werkte als een ge- 

 woon brandglas of bolle lens , en vereenigde de stralen der zon in één 

 punt, het brandpunt namelijk. De proef diende dan ook alleen om de 

 ligging van dat brandpunt te kennen. Vervolgens werd het fleschje ge- 



