304 MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 



er de oorzaak van was , dat is van de werkzame , de opwekkende of 

 voortbrengende lichtstralen derhalve. Duidelijk bleek dat in het violette 

 licht van het spectrum en het grijze licht in de donkere kamer. Door 

 een paar proeven met de lichtkegels zullen wij daarvan nog meer over- 

 tuigd worden. 



In de zwavelzure chinine-oplossing wordt met de lens de blauwe 

 lichtkegel voortgebracht; men houdt nu een donkergeel gekleurd glas 

 in B (zie fig. 13) tusschen de lens en de oplossing, en de Icegel ver- 

 dwijnt, omdat het gekleurde glas de meest breekbare stralen, die de 

 fluorescentie moesten opwekken en de atomen doen medetrillen , niet door- 

 laat. Het gele glas wordt nu weggenomen , tusschen het oog en den 

 kegel geplaatst , en nu ziet men hem weder , hoewel minder helder dan 

 zonder het glas. Het licht dat in de oplossing viel moet derhalve ver- 

 anderd zijn. Stel eens , om dit goed in te zien , dat alleen de blauwe 

 en violette stralen van het zonlicht de oorzaak waren van den 

 blauwen kegel; daar nu het gele glas de fluorescentie doet ophouden, 

 is dit een bewijs, dat het gele glas geen blauw en violet licht door- 

 laat. Neemt men nu het glas uit deze eerste stelling weg , en plaatst men 

 het in de tweede stelling tusschen het oog en den weer aanwezigen 

 lichtkegel, dan zal, als deze dezelfde kleuren heeft behouden van de 

 opwekkende stralen , dat is blauw en violet , de kegel door het glas 

 heen niet gezien kunnen worden , en daar men hem nu wel ziet , moet 

 dat blauwe en violette licht veranderd zijn door de chinine-oplossing. 

 Nog een voorbeeld. Toen de oranje kegel in de lakmoes-oplossing was 

 ontstaan, werd een donkerrood glas tusschen lens en oplossing, dat is 

 in de eerste stelling, gebracht, en de kegel verdween. Daarna deed 

 men het roode glas de tweede stelling innemen, en nu zag men den 

 kegel, en wel rood gekleurd. De lezer zal hier dezelfde redeneering op 

 kunnen toepassen , die boven gevolgd is. 



Met nog meer voorbeelden zou het kunnen bevestigd worden, dat 

 het opgewekte licht anders is samengesteld dan het voortbrengende ; 

 onder deze mag het volgende niet onvermeld blijven. Als men de licht- 

 stralen , die door een chinine-oplossing zijn gegaan , door een tweede 

 dergelijke oplossing voert, kunnen zij in die tweede geene fluorescentie 

 opwekken. De fluoresceerende stralen worden door de eerste oplossing 

 opgeslorpt. Eveneens absorbeert glas en zwavelkoolstof voor een groot 

 deel de stralen , die de fluorescentie tot stand brengen. Maar van welken 

 aard is nu de verandering , die het oorspronkelijke licht in het fluores- 



