MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 305 



ceerende ondergaat? Om die te kennen, moet men het fluoresceer end 

 licht ontleden, dat is het prisma gebruiken. Welnu, dit heeft ons ge- 

 leerd , dat de opwekkende of oorspronkelijke lichtstralen altijd in de jluo- 

 resceerende stof licht voortbrengen , waarbij de ethergolven langer zijn dan bij 

 dat opwekkende licht , of ten hoogste gelijk in lengte aan deze. Daar wij nu 

 gezien hebben dat het bij de ethergolven eveneens gesteld is als bij de 

 geluidsgolven , en van twee toonen diegene het laagste is, welke de grootste 

 luchtgolven bezit of het minst aantal malen in de seconde trilt (zie bl. 265) , 

 zoo kunnen wy bovengenoemde waarheid korter uitdrukken en zeg- 

 gen: het opgewekte licht is altijd of lager dan of even hoog als het op- 

 wekkende. Alzoo kunnen de lichttrillingen , van eene bepaalde snelheid, 

 in de lichamen slechts trillingen van dezelfde of eene geringere snel- 

 heid doen ontstaan , maar nimmer dezulke , die eene grootere snelheid 

 bezitten. Het spreekt dus van zelf, dat in het spectrum van het licht, 

 door fluorescentie opgewekt , schier nimmer rood of oranje , maar altijd 

 groen , blauw of violet voorkomt. Deze waarheid geldt ook voor de 

 phosphoresceerende lichamen die reeds opbl. 270 zijn genoemd ; trouwens 

 wij hebben daar gezien , dat de phosphoren slechts daarin van de fluores- 

 ceerende stoffen verschillen, dat de eerste langer de lichtwerking in 

 zich bewaren dan de laatste. 



Thans bemerkt de lezer ook, waarom de laatstgenoemde lichamen 

 het ultra-violette deel van het spectrum zichtbaar maakten. De licht- 

 toon was daar te hoog om door ons te kunnen worden waargenomen, 

 en nu stemde de chinine-, curcuma-oplossing , het uranium-glas , enz. 

 den lichttoon lager en maakte dien alzoo waarneembaar. Maar wat 

 is de oorzaak van dat lager worden, van die grootere en minder 

 snelle trillingen? Daaromtrent is de volgende hypothese geuit. — 

 Het is in de laatste jaren onomstootel^"k bewezen , dat er in de natuur 

 niet de geringste werking of kracht als geheel nieuw , zonder aan reeds be- 

 staande krachten haar oorsprong te danken , kan geboren worden , noch 

 ook een enkele kracht kan verloren gaan. Waar schijnbaar eene nieuwe 

 kracht optreedt , daar is dat ongetwijfeld geschied ten koste eener andere 

 kracht , al kan dat ook niet bemerkt worden. Zoo ook, waar eene kracht 

 of hare uitwerking schijnbaar verdwijnt, daar is er, voor ons vaak 

 onzichtbare, arbeid door haar verricht, en uit dien verrichten arbeid 

 moet dat schijnbaar verlorene altijd weder kunnen optreden. Er is ge- 

 zegd , dat het licht door trillingen in den ether wordt voortgeplant , 

 die niet alleen de hemelruimte vult, maar ook de kleine ruimten tus- 



20 



