318 LAND- EN TUINBOUW IN PERZIE. 



vroege rijpwording te bewaren , geheel met los zand overdekt , na eenige 

 dagen omgewend en even zoo bedekt tot aan zijne volkomene rijpheid, 

 die in September en October plaats vindt. Kort vóór de rijpheid worden 

 de vruchten zoo teeder, dat eene schudding, vooral tijdens het opgaan 

 der zon, haar doet barsten, weshalve zelfs wachters er bij geplaatst 

 zijn , om het draven der paarden in de nabijheid te beletten. Zij worden 

 tusschen 6 en 10 (oude) ponden zwaar. Schadelijk is voor dit gewas in- 

 zonderheid de Samoem of heete en drooge woestijnwind , waardoor het 

 blad verdroogt en de vrucht voor eene lange bewaring ongeschikt wordt. 



De meloenen van Kum en Kaschan zijn van een zoutachtigen smaak , 

 met eenigszins hard en bros vleesch. Zij groeien in den zoutachtigen 

 bodem van het begin der woestijn. Deze meloenen verlangen in het al- 

 gemeen een iets ziltigen grond , hetwelk de gewone meloen niet verdraagt. 



Deze laatste wordt hooger geschat dan de watermeloen. Hij wordt 

 of door kunstmatige bewatering gekweekt of droog aan berghellingen. 

 Deze laatste blijft wel is waar kleiner, maar heeft een geuriger en 

 zoeter smaak. Om zeer groote en tegelijk zoete vruchten te winnen, 

 snijden sommigen den stam van Astragalus Tragacantha, welks wortel 

 veel vocht tot zich trekt, dicht bij den wortel af, splijten den stam 

 aldaar en leggen een zaad van de watermeloen in de gemaakte spleet. 



De Perzen verteeren ongelooflijke hoeveelheden meloenen. Uit den 

 wortel der watermeloen bereiden de Perzische artsen een braakmiddel. 

 Het sap der vrucht is in vele streken zoo zoet, dat het tot de zelf- 

 standigheid van siroop ingedikt en als melasse gebruikt wordt. 



Men kan in dit land zich niet begrijpen, dat men ergens leven kan 

 zonder meloenen, en nog veel minder, dat men de meloenen ergens 

 met suiker zoude kunnen eten. 



Amandelen groeien er veel in het wild in Perzie ; maar zij worden 

 ook gekweekt en in groote hoeveelheid naar elders verzonden. 



Abrikozen vindt men in zeldzame hoeveelheid en schoonheid. In het 

 distrikt Demavend heeft men een abrikoos met hard vleesch, welke 

 in de zon gedroogd en veel naar Rusland verzonden wordt, onder den 

 naam van Gayzi. 



De Perzik doet haren naam nog altoos eer aan, daar zy in Perzie 

 zeer groot en aangenaam van smaak is. Eene zeer vroege soort , Schelil 

 genaamd, van de grootte eener walnoot, wordt veel te Isfahan en 

 Schiraz gekweekt. Eene andere , laat in den herfst rijpende en lang in 

 den winter goed blijvende , komt in Tabris voor. 



