HET BLAD. 



327 



Mg. 2. 



die rigting afwijken, als 't ware met elkaar overeenkomen om, bij 

 zeker aantal, de massa plotseling zijdelings te verlaten, en, in plaats 

 van binnen den tak besloten te blijven , naar buiten te voorschijn ko- 

 men (è). Dit heeft altijd plaats met enkele van die bundels tegelijk, die, 

 elk op zichzelf, ik herhaal het , uit een aantal hecht aan elkander 

 verbondene vezels en eenige vaten bestaan. 



Veelal blijven dan die bundels aanvankelijk nog eene poos met elkaar 



vereenigd ; weldra echter, terwijl 

 ze steeds in lengte toenemen, 

 verlaten er eenige de massa ter 

 regter- , hierop weder eenige an- 

 dere die ter linkerzijde. Wat later 

 heeft dit op nieuw, vervolgens 

 nóg eens en nóg eens plaats, 

 zoolang totdat de geheele massa 

 letterlijk in zijdelingsche vertak- 

 kingen is opgelost. Met die split- 

 singen geschiedt echter weder 

 hetzelfde ; ook hier heeft eene 

 splitsing regts en links plaats, 

 en dat gaat zoo voort totdat er 

 eindelijk geene splitsing meer 

 mogelijk is (fig. 2.) 



Nu spreekt het vanzelf, dat 

 de massa bundels , die aanvan- 

 kelijk zijdelings het twijgje ver- 

 liet , gestadig in omvang moet 

 afiiemen, naarmate er zich bun- 

 dels van verwijderen, en dus, 

 van onderen vrij dik , van boven 

 daarentegen zeer dun zal wezen , 

 terwijl hetzelfde met die zijdelingsche splitsingen het geval moet zijn. 

 Dit is dan ook zeer gemakkelijk aan meest alle bladeren waar te 

 nemen; de zijdelingsche en herhaalde splitsingen toch geven aanleiding 

 tot het ontstaan van wat men het geraamte, het skelet, van het blad 

 noemt. Het beenderenstelsel geeft stevigheid aan het dierlijk lichaam , 

 het vezelstelsel geeft evenzeer stevigheid aan de bladeren; wat men 

 gemakkelijk begrijpen kan, als men zich maar herinnert, dat de vezels 



Skelet van een Eikebl;id. 



