328 HET BLAD. 



eigenlijk tot het hout behooren. Beziet men een blad, liefst van een- 

 voudigen vorm, aan de achterzijde, dan loopen die vezelvertakkingen 

 gewoonlijk sterk in 't oog. 



Het sierlijkste er van , n. 1. de allerfijnste verdeelingen , ziet men 

 dan echter niet; die worden eerst goed zigtbaar, wanneer het blad 

 volkomen gemacereerd , wanneer alles , wat niet tot het skelet be- 

 hoort , verdwenen is. Hierover aanstonds nader. 



Het blad bestaat dus, hier komt het op aan, in de eerste plaats 

 uit een skelet of geraamte , hetwelk het zoogenaamde nerven- en aderen- 

 stelsel vormt, waarvan de van den voet tot aan den top zich voort- 

 zettende dikkere bundel de middennerf, de zijdelingsche van de eerste 

 orde de zijnerven, en eindelyk de fijnere splitsingen de aders heeten. 



Hierdoor ontstaat natuurlijk een groot aantal opene vakjes, op on- 

 regelmatige mazen gelijkende, die echter gelijktydig aangevuld worden 

 met eene aaneengeslotene massa cellen: kleine blaasjes, die, oorspron- 

 kelijk rond zijnde, door de drukking, die zij op elkander uitoefenen, 

 reeds tijdens hun ontstaan veelhoekig worden , even als dit het geval 

 is met die , waaruit het schuim van zeepsop bestaat. Die celletjes zijn 

 uiterst klein en liggen dan ook in verbazend groot aantal op en tegen 

 elkander aan; in de dikte van het blad vormen ze veelal verscheidene lagen. 

 Ze zijn met eene heldere vloeistof gevuld , waarin echter andere zelfstan- 

 digheden ronddrijven, over ééne waarvan ik straks nader spreken zal. 

 Dit celweefsel nu , gelijk men eene vereeniging van een aantal cel- 

 letjes noemt, vult de mazen van het bladskelet, op hatzelfde oogenblik 

 dat die door de splitsing dier bundels ontstaan. In die cellen hebben 

 de voornaamste levensverrigtingon plaats, waartoe het blad bestemd 

 is. Elk celletje , hoe klein ook , is als een scheikundig laboratorium te 

 beschouwen, waarin dingen gebeuren, waarvan wij wel de gevolgen 

 zien , maar die men maar niet begrijpen kan ; want de Natuur ver- 

 trouwde aan de bladeren geheimen toe , welke deze goed bewaren en 

 zich niet laten ontfutselen. Zonder het skelet echter zou dat celweefsel 

 geene stevigheid hebben; dank zij de stijfheid daarvan staat het echter 

 goed uitgespreid , wat , gelijk later blijken zal , van niet weinig belang is. 

 Daar die celwandjes echter onbegrijpelijk dun en teer zijn, zouden 

 ze, waren zij onmiddellijk aan de lucht blootgesteld, spoedig beschadigd en 

 voor het leven van het blad ondienstig worden. In zulke gevallen neemt 

 de Natuur echter steeds bijzondere maatregelen, die altijd even doel- 

 treffend blijken te zijn. De celletjes van het blad zijn namelijk over- 



