HET BLAD. 329 



trokken door een zeer dun vliesje, waardoor ze voor alle uitwendige 

 beleedigingen beveiligd zijn. Dit vliesje , het opperhuidsvlies genoemd, is 

 op zijne beurt ook weder uit celletjes zamengesteld , die echter een 

 dikkeren buitenwand hebben , niet meer dan één laagje vormen , en 

 zijdelings veel inniger met elkander verbonden zijn dan met die welke 

 er onder liggen , zoodat men dat vliesje van vele bladeren gemakkelijk 

 kan afligten. Het beste gelukt dit bij zulke bladeren, welker nerven 

 niet vertakt zijn , b. v. een lelieblad. 



Gaat men daarbij slechts wat voorzigtig te werk, dan valt het niet 

 moeijelijk om, zoowel van de onder- als van de bovenvlakte van zulk 

 een blad, na er eene ondiepe insnijding in gemaakt te hebben, een ge- 

 deelte van dat opperhuidsvlies af te trekken , en dan zal men zien , dat 

 dit ongekleurd , en tevens , dat , niettegenstaande men er onder en bo- 

 ven een vliesje aftrok , het blad het blad gebleven , en niet eens zigt- 

 baar in dikte afgenomen is. 



We herkennen dus aan het blad drie verschillende zamenstellende 

 deelen, namelijk: 



1". Het nerven- en aderstelsel of het skelet; 



2". Het daartusschen liggende celweefsel, dat de mazen daarvan 

 aanvult ; 



3°. Het opperhuidsvlies , waarmede het geheele blad , aan de onder- 

 en bovenzijde overdekt is. 



Wanneer men vroeg in 't voorjaar langs slooten of een stilstaanden 

 vijver wandelt , in welker nabijheid zich boomen bevinden , dan zal 

 men, wanneer het water helder is, 't zij op den bodem of onder wa- 

 ter tegen den kant — ook wel tusschen het gras langs den weg — 

 dikwijls een aantal overblijfsels zien liggen van in het najaar afge- 

 vallen bladeren, die hier ten laatste gezonken zijn. Veelal zijn die 

 beschadigd; er zijn gaten in of ze zijn gescheurd; maar niet zelden 

 ook zal men er, als men er maar naar zoekt, ook verscheidene vin- 

 den, die nog volmaakt in hun geheel zijn. Tracht men die uit het water 

 op te visschen, dan slaan ze veelal dubbeld; om ze goed en gaaf eruit 

 te krijgen, moet men er de hand of eenig vlak voorwerp onder schuiven. 



Heeft men er dan een op het drooge , dan blijkt dat men eigenlijk geen 

 blad, maar slechts een geraamte daarvan uit zijn graf te voorschijn haalde ; 

 het is namelijk het reeds genoemde bladskelet. Reeds nu , zoo nat als het 

 is , ziet dat er fraai uit ; om het echter goed te kunnen zien , moet 



