330 HET BLAD. 



men het droogen. Hiertoe heeft men niets anders te doen dan het tus- 

 schen een paar vellen ongelijmd papier uit* te spreiden en het zacht te 

 drukken. Morgen is 't droog. Legt men 't dan op een stuk zwart pa- 

 pier, dan zal men eens zien wat een uitstekend fraai kunstwerk men 

 vóór zich heeft. — Maar bezie 't vooral goed , Lezer ; bezie het door een 

 vergrootglas , en ge zult verbaasd staan over de fijnheid van dit kant- 

 werk, over de groote regelmatigheid waarin elke schijnbare onregel- 

 matigheid zich oplost, over de verbazend naauwkeurige zamenvlechting 

 der fijnste draadjes tot een keurig afgewerkt geheel. 



— "Zóó schoon nog in den dood", roept ge onwillekeurig uit, "wat 

 moet ge dan niet geweest zyn in het leven !" — 



Wat is er nu met dat blad gebeurd? 



De beide opperhuidsvliezen, dat der onder- en dat der bovenvlakte, 

 zijn verdwenen; alleen de steel is er somtijds nog gedeeltelijk van 

 voorzien; veelal liet dat vliesje ook daarvan los, en dan ziet men zeer 

 duidelijk, dat die bladsteel in hoofdzaak niets anders is, dan eenever- 

 eeniging van draden, eene bundelmassa, die zich in het blad uiteen- 

 spreidde. Maar ook het groene celweefsel , dat al die mazen vulde , is 

 niet meer aanwezig, zoodat alleen de nerven en aders overbleven. 



Hoe komt dat? 



Dat komt omdat de celletjes bij uitnemendheid week en dun van 

 wand zijn. In stilstaand water kan men gewoonlijk , zelfs met het bloote 

 oog, millioenen kleine diertjes opmerken, maar, behalve deze, zwem- 

 men er nog veel meer in rond, die men bij geene mogelijkheid met 

 het ongewapend oog zien kan. Deze azen op voedsel. Ten deele peuze- 

 len ze zonder veel complimenten elkaar op , maar deels vinden ze dat 

 voedsel aan die afgevallen bladeren. Die bladeren bestaan echter, ver- 

 gelijkenderwijs gesproken , uit vleesch en beenderen , en , op hoe lagen 

 trap van ontwikkeling deze gasten ook staan , zooveel levenswijsheid 

 bezitten ze toch, om te weten, dat het vleesch beter is dan de been- 

 deren. Ze kluiven deze zoo netjes af, dat er letterlijk niets aan over- 

 blijft, maar zelfs het dunste beentje lusten ze niet. 



Sommige kunnen daar zelfs al vrij snel mede over weg, want niet 

 zelden zal men reeds in November op enkele plaatsen in 't water 

 volkomen gemacereerde bladeren vinden; dit hangt natuurlijk ook veel 

 van het zamenstel van deze zelve af, immers, is de opperhuid zeer zacht, 

 dan gaat dit gemakkelijk , is die echter stijf en lederachtig , dan duurt 

 het veel langer. 



